კიდევ 29 ნაბიჯი და მარცხნივ... ისევ პატარა მაწანწალა:   
  - ხურდა არ მაქვს...(საერთოდაც)   
  - ეე, ერთხელ მაინც რააა - წაიმღერა.     
გავცდი მას და ქალაქს. იქით საითაც მერე მარჯვნივ. ისევ იმ ქვას წამოვდე ფეხი. დაინახა. ჩაიცინა. გავუღიმე. დაიბნა, მიტრიალდა. 
ნაბიჯი ოთახის სიღრმეში და ფანჯარაზე ფარდა ხელის მტევანმა გადააფარა. მობილური მგონი მეათედ აწკარუნდა. არ მობეზრდა? 
  -მოხვალ?           
  -გარდავიცვალე         
  - რა თქვი? მთვრალი ხარ?             
            პირისიპირ ვიჯექით და თვალებიდან სულში მიშვებდა. (გავპარჭყე ხელებიც და ფეხებიც). სწრაფად გაშიშვლდა. ჟინი და ვნება მხოლოდ.  ასეა! პროცესია! (,,პროცესი,, კაფკას ). არ ვიცი რატომ და არ ვიცი სად ვარ...