გაღვიძებს რაღაც ღამის ოთხზე. ცხელია შუბლი.
თითქოს, მძინარეს სასულეში ჩაგასხეს მჟავა.
შენ ამბობ: "ღმერთო, ესღა მაკლდა..."  უფრო და უფრო
მატულობს სიცხე თვალებში და კედლებზე – შავი
ფერი... იხსენებ ვერცხლისწყალის თვისებებს, სკოლას.
იხსენებ დედის გაჯავრებას, ცივ წყალს რომ სვამდი,
როცა სიცხიანს ფანჯრებიდან გინდოდა სროლა
შენი სხეულის და გაფრენა გალუმპულ ცამდე.
ახლა შეჩვეულ მონატრების ხათრით თუ ნებით,
თბილად იცვამ და ბორიალით დაეძებ პიტნას.
სული ჩამოლპა, გული გტკივა, თვალები გეწვის,
მაგრამ სამივეს თებერვალის თოვლივით ითმენ,
რომ შერჩენიათ გამხმარი ხის ტოტებს აქა–იქ,
თან ხვდები, ხეზე თოვლი შვებად ვერ ჩაითვლება.
მონტეს უდაბნომ არ იგუა მწვანე კაკაო,
როგორც მსოფლიო ქარიშხალმა – შენი ფილტვები.
უკვე მრავალჯერ გამოცადე, ასეთ დროს (იცი)
არ შეიძლება გაჩერება სახლში და გარეთ
გადიხარ მძიმე ნაბიჯებით, თან გული გიცემს
ისე ნელა, რომ ყველა რიტმზე შავდება მთვარე.
ან, იქნებ, შენი მხედველობა გღალატობს, როცა
შიშველი ტერფით დააბიჯებ გაყინულ გზაზე.
ფეხსაცმელივით დაგავიწყდა წაკითხვა ლოცვის
და შერჩი ღამეს სულშიშველი, არაფრის ფასი…
იარე ბევრი, დაიღალე, მალე გადახვალ
მეორე მხარეს მიწისქვეშა გადასასვლელით...
როცა დღეებთან არაფერი გრჩება სადავო
და ყველა სიტყვას ეთანხმები უხმოდ, სავსებით,
მაშინ ხვდები, რომ ტირიფი ხარ გამოფიტული,
მაშინ ეჩვევი მიწისქვეშა გადასასვლელებს.
იქ არის შენი მომავალი – მიწა. მით უფრო,
როცა წვიმს... წვიმს და საკუთარი ცრემლი გასველებს...
მიდიხარ მაინც სულ პირდაპირ, მატულობს სიცხე.
მეტი და მეტი შვება გინდა – მეტი ნიავი.
თენდება ნელა, შენ მუხლებზე დაშვებას იწყებ
და გრძნობ, პოეტო, რომ ეს ბოლო მეტანიაა.
..................................................................................................
მე ვგრძნობდი: მტკივან საფეთქლებში ჩასული ღმერთის
სუნს, გაკვირვებას, რა თქმა უნდა შიშსაც, თრთოლვასაც
და ცათა შორის გაკიდებულ ღრიალთან ერთად
ამომდიოდა პირიდან თოვლი...