ცხრაასოთხმოცში აბასთუმანს ვიყავი როცა,
საბჭოთა კავშირს მსოფლიოსთან რომ ჰქონდა დავა,
ქართულ ნაძვნარში, დილის მზე რომ იწყებდა ლოცვას,
რუსის დიაცმა, როგორც ტურისტს, მომართვა ყავა.

ორიათასათს...რომ მგონია პატრონად ვარ შინ,
თავისუფალი თითქოს არის სამშობლო ჩემი,
კვლავ აბასთუმანს, იმავ მზეზე, იმავ ნაძვნარში,
მომითუხთუხა სომხის ქალმა ყავის ნარჩენი.

ვისია ბრალი...არ ვკითხულობ...არცა ვარ შარზე,
რადგან, ჯერ კიდევ, ჩვენი ტურფა...კაკაბ-შოშია,
აფრენილია ბუჯერიდან და...საშოვარზე,
ჩიკაგოშია...კონგოშია...მაროკოშია.