ღამე, ნაპირი და ზღვასთან მოსაუბრე გიტარა,
თბილ ქვიშას ტალღები დამშეულებივით ლოკავენ.
ბინდი კი მთვარის შუქს ისე ოსტატურად იპარავს,
კვალსაც ვერ მიაგნებ, ეს ღამე თუ გინდა, მოკალი...
მგონი, ჩემს შესახებ რაღაცა იციან პალმებმა,
ამ ლოთსაც პალმის ქვეშ სახე აქვს უაზროდ ბრიყვული.
ღამის მკვლელობის წინ კაცი ერთს მაგრად კი დალევდა,
თუმცა, ლამპიონიც რაღაცა საეჭვოდ მიყურებს...
ნაპირს მივუყვები, უცხო ხმით მეძახის ბუნგალო,
იქნება წავაწყდე ვინმეს, ჩემზე უფრო აშარსაც.
ერთჯერად ვნებების დახარჯვა მინდოდა უბრალოდ,
ზღვა რისი ზღვა არის, ერთი „თევზიც" თუ არ გაშანსა...
ბუნგალო, გიტარა და წყვილი მაგიდას მიმსხდარი,
საზღვაო რომანებს ზღვა ჩუმად უყვება თავის თავს.
-ეს ქვიშის სასახლე ხომ მოგწონს, გულწრფელად მითხარი,
და სულ ერთი ღამით ჩემს ტახტზე დედოფლად დაგისვამ!..
ღამეს „ვკლავ“ მკლავებში, დილამდე ვერ გაძლებს, იცლება
მწუხრი წუხილისგან, ღამეს ბოლო წუთი ადარდებს.
ყელს ვიხვევ ნიავით, ტანზე შავ მოსასხამს ვიცვამ და
ამ ღამით ამ ღამის მკვლელობა, მე მგონი, გადავდე...
                16.06.12