თოვლ დამეყარა თმა-წვერზედ
ზამთარ მომადგა კარსაო,
წლებმა პირ-სახე დაღარა
ვინ მოსთვლის ჭაღარასაო.
მთებს შავაბერდი მთის შვილი,
ნათელ მააკლდა თვალსაო,
აღარც ღონე მაქვს ბეჩავსა
ვინ უპატრონებს ცხვარსაო?
ერთი ქალაი მიყვარდა
ბედმა შაჰყარა სხვასაო
მასზე ფიქრი და წუხილი
ვერ გავატანე ქარსაო.
რომ მავკვდე გამიხსენებდეთ
ერთს მოხუცს თუშის კაცსაო,
მარტო დამაგდეს გულ მაჰკლეს
მაინც ვლოცავდი ცასაო.

პასუხი:

რა ლაღი იყავ ვაჟო...
მომწყურდა შენი ცქერა.
მახსოვს, ხატობას ვნახე
შენი ქოჩორი ქერა.
ქორბეღელაში ჩაბმულს
გხედავდი შორით, ბნედით,
ნეტავ იცოდე კარგო
რამდენჯერ ვწყევლე ბედი.
ქმარი წამადგა თავზე
ჩუმად დავმალე მზერა
მწარე ყოფილა ხვედრი
ღმერთმა რომ დაგვიწერა.