ღელე-ღურდანი...
ურბანიზმი არანაირი,
ვიწრო ცის თაღზე ცხვრისოდენა ღრუბელის ბოლი.
ისე სუფთაა,
ისე ნაზი,
ახლა ჰაერი,
წკიპურტის კვრა და...დაიმსხვრევა, ვითარცა ბროლი.

მინდა და მინდა,
უსასრულოდ მინდა ყიალი,
რასაც გადმოვცემ თვალხილულის პერიფრაზია.
პირველყოფილი ტევრი, მართლა, ოხერ-ტიალი,
რა ლამაზია,
ღმერთო, ჩემო,
რა ლამაზია.

თითქოს უფალმა მიწყალობა სამოთხის საშვი,
თან ვსევდიანობ სიჩუმით და...
თან მიხარია.
ეკლის გვირგვინით ბუჩქებიდან გაფრინდა შაშვი
და შემატია
ჯადოსნური სტვენით არია.

მივყვები უღრანს
სილამაზით გზაგაგნებული,
მასკდება გული, ვით კალმახი დაგებულ ფაცერს.
ისე წკიპზე ვარ,
ასანთებად გამზადებული,
რომ დავიწვი და ერთ უბრალო ლექსს მაინც დავწერ.