ერთხელ, მე და ჩემი ძმა - მფრინავი შეფთი, ძმები არ ვიყავით.
გვინდოდა. განა არა?! ძალიანაც გვინდოდა.
მაგრამ რამოდენიმე წლით ადრე - იმან უცხო ენების შესწავლა დაიწყო, ჩემს ქალაქს ასე უნდა გამოვადგეო.
მე კი,იმავე მიზეზით, საბრძოლო ხელოვნების დაუფლებას მივყავ ხელი.

შეფთი - მფრინავი შეფთი იყო. ენებთან ერთად იმათი შელოცვების შესწავლაც დაიწყო და დაფრინავდა.

მე,მხვრინავი ეშლი ვიყავი და ჩვენი ქალაქის ისტორიის სახელმძღვანელოებს ვუკირკიტებდი, თანაც ვხვრინავდი შიგადაშიგ.

ბოლოს კი, ჯერ ერთი, ვეღარც ერთმანეთს ვაგებინებდით,ერთურთის ენა აღარ გვახსოვდა და იმიტომ;
მეორეც, დრო ისე გამოგვეპარა,იმდენი დავხარჯეთ - იმ ჩვენ ქალაქში რა ხდებოდა -ვეღარ ვანიშნეთ ერთმანეთს.
 
შეფთი ფრანციცულად მიხსნიდა რაღაცას, მე - მიმიკით და ჟესტებით.

როცა მე, ჩემი ხის მახვილით ვარჯიშს ვიწყებდი - შეფთი თავის უცხური შელოცვების წიგნს შემომაჩეჩებდა ხელში სიბრაზით.

იმის წიგნი კიდევ, მე მიმაჩნდა უსარგებლო ნივთად. არ მესმოდა რა ეწერა შიგ და რა უნდა მექნა?!

ჩვენი ქალაქის კოშკის საათი კი არასწორ დროს აჩვენებდა.
შემძვრალიყო გველეშაპი შიგნით.
მუცლიდან ასპიტებს უშვებდა და პირიდან შხამიან ცეცხლს.
იმ შხამით ქალაქის ჭას წამლავდა სხვებისგან შეუმჩნევლად.
ნარ-ეკალით ჩაეხერგა კოშკამდე მისასვლელი ყველა გზა და ბილიკი.

საათის მიხედვით რომ დღე უნდა ყოფილიყო - იმ დროს ცაში ღამურები დაფრინავდნენ.

როცა საათი ღამეს უჩვენებდა - მაშინ ყიოდა მამალი. ოღონდ სამჯერ არა. მხოლოდ ერთხელ და ისიც ნახევრად. ვაი და მამლის ყივილმა მართლაც გაათენოსო, ფრთხილობდა გველეშაპი.

მე და შეფთის კი, ისევ არ გვესმოდა ერთმანეთის.
ვიყავით ასე,მე და ჩემი ძმა, რომელიც ძმა იყო,მაგრამ არც იყო.
ვიყავით და ვატარებდით მთელს თავისუფალ დროს ერთმანეთის დაცინვასა და სიბრაზეში.
არ ვსაუბრობდით.

მე იმის მეშინოდა, შეფთი დამცინებს-თქო და იმას ეშინოდა - დამჩაგროსო იქნებ,თავისი ხის მახვილით.
ორივეს ერთად კი, შიშის გვეშინოდა.
ხარხარებდა გველეშაპი ჩვენი შემყურე. თან,თავის ცეცხლოვან ჩიჩახვს გესლით უფრო მეტად ივსებდა.
ივსებდა და ანთხევდა კიდეც ჭაში.
ასპიტები კი იქაურებს  უწამლავდნენ მხედველობას.

ვინც ვერაფერს ხედავდა - ვეღარც ამბობდა ვერდანახულს.
ვინც ხედავდა ჯერ კიდევ- ისინი ძალით ხუჭავდნენ თვალს,არ შეგვამჩნიოს საღი თვალი რომ გვაქვს და ძალით არ დაგვაბრმაოსო.
დადიოდნენ,ასე,ქალაქში, ზოგი თვალხილული სიბრმავით და ზოგიც კიდევ ნამდვილი სიბეცით.
რომ არა ერთი სამაშველო სახლი -კარზე დასმული ჯვრით,სადაც მტკივან თვალებს ჰბანდნენ და უსალბუნებდნენ - ვინ იცის, იქნებ დიდი ხნით ადრე წართმეოდათ თვალის ჩინი.
მაგრამ ამ სახლიდან გამოსულებს, ისევ თავის შვილობილ ასპიტებს მიუსევდა-ხოლმე გველეშაპი.

მე და შეფთი იმან გადაგვარჩინა, რომ სანამ ენას დავივიწყებდით, მანამ შევფიცეთ ერთმანეთს - ამ ქალაქის სიყვარული არასდროს ამოგვეღო გულიდან.
ვხედავდით კია ყველაფერს. მაგრამ მაინც არ ვიღებდით ხმას.

ვერ შევთანხმდით,ბატონო.

შეფთი ამბობდა: უნდა შევულოცო, რომ მიიძინონ ასპიტებმა. ვუმღერებ, ეამებათ, დაატკბობს და საკარგსაქმედ მოექცევიანო.

მე ვიჯინებდი - ამ ჩემი ხის მახვილით უნდა წავაგდებინო თავები რომ ვეღარ გამრავლდნენ და ვეღარ მობრუნდნენ აქ-თქო.

ვიყავით ამ ამბავში: ვხროტინებდით, ვღრიალებდით, ვიქნევდით ხელ-ფეხს. ვერ დაგვედგინა - რომელი უფრო საიმედო ხერხი იყო ჩვენი ქალაქის გადასარჩენად.

ვერ მოვრიგდით. ხან მწარე ვუთხარით ერთმანეთს, ხან დავწამეთ ცილი.
გვისმინა შორიდან გველეშაპმა. შეაჩერა შვილობილი ასპიტების სისინი; ცოტა ხნით ჩიჩახვის ცეცხლიც მიანავლა.
შეფთის სიმღერის ვერსია მოეწონა - იოლას გამოვძვრებიო, ეგ სანამ ასპიტებს უმღერებს - მე მანამ გამოქვაბულში გავწევ. იქ მაქვს ოქრო და განძი -რას მომაგნებენ! ვიცხოვრებ ჩემთვის უზრუნველადო.
ჩემი ხის მახვილის ამბავი  კი უსიამოვნოდ უღიტინებდა გულში, მაგრამ მაინც ეცინებოდა.

მე და შეფთი ვკამათობდით.
ხალხს თვალების სტკიოდა...
კოშკის საათი არასწორ დროს უჩვენებდა. იჯდა შიგნით გველეშაპი.

* * *
ერთხელ, მე და ჩემი ძმა , მფრინავი შეფთი - ძმები არ ვიყავით.
განა არ გვიყვარდა ერთმანეთი?! ძალიანაც გვიყვარდა.
მაგრამ, გველეშაპმა იმდენი მოახერხა - დიდი კვამლი დააყენა და შორს ჭვრეტის უნარი და საშუალება არ დაგვიტოვა არც ერთს თურმე.
შეფთის შელოცვის წიგნი აქვს, მე - ხის მახვილი.

იმედი მაქვს ეს ამბავი ჯერ არ დასრულებულა.

P.S შემდეგ ჯერზე მე ვფიქრობ, რომ მოგიყვებით, როგორ ვავარჯიშებ შეფთის მახვილის მოქნევაში და შეფთი როგორ წვალობს ამ გაყინულ ტვინში როგორმე ჩამტენოს შელოცვების ფორმულები.