ნოემბერია. ისე მარტო ვარ, მგონია ვხმები რტოდან ფესვამდე
და გაყვითლებულ ჩემი წარსულით ქარი თამაშობს ზამთრის მოსვლამდე...

სთვლისავ, ოდესმე მოვა მეტყევე, ვიცი და ველი, ველი სიმშვიდით,
ოღონდ ნუ მისცემ ზამთარს უფლებას, შეიარაღდეს ჩემი სიშიშვლით!

გადახრილი ვარ მაინც სამხრეთით. მანძილი მზიდან მზემდე თეთრია.
რას გამოთლიან ჩემგან დურგლები, რას დამარქმევენ ეს სულ ერთია...