მუხლზე ვუდგები რიწას, გონიოს
---------------------
მუხლზე ვუდგები რიწას, გონიოს,
კენჭიდან ვკრიბავ  ციხის ნარჩენებს,
სამშობლოს ვიცავ, ასე მგონია,
თუ ერთი ლექსიც გადავარჩინე...

ახალი რომ არ გამოვიგონოთ,
რომ დავესესხოთ ბოდლერს, შელიეს,
ამაღლებული ყველა სტრიქონი
ლაზარესავით ფეხშიშველია...

ვაი რომ ლექსსაც ენა დაება,
გზაც იქით მიდის წმინდა მთა როა
და დამშეული ყველა ტაეპი
ცრემლად აშრება წიგნის თაროებს...

ვინ სთქვა, რომ სადმე ტალღაა მეცხრე,
არსებობს მხოლოდ პურის მარცვალი,
გზაც მოტყუებულ, უდღეურ ლექსებს,
ისევ ქარდაქარ დააწანწალებს...

მუხლზე ვუდგები რიწას, გონიოს,
კენჭიდან ვკრიბავ  ციხის ნარჩენებს,
სამშობლოს ვიცავ, ასე მგონია,
თუ ერთი ლექსიც გადავარჩინე...