შემოდგომა სისხლს კარგავს,
იწრიტება ფერები.
დგას ზამთარი წინკართან,
ხმადაბალი ხველებით.
სიწითლეც და სიყვითლეც
"მოიხადეს" ხეებმა.
ეს გზაც მიდის იქითკენ,
სადაც მოეხედება...
უსტვენს ქარი ნოემბრის,
მოცივზამთრო მოტივზე.
ცაზე, ისიც დროებით,
რა გულგრილი მოდის მზე...
ხედიც გაცრეცილი და
ქუჩაც ნაფერმკრთალევი.
დრო რაც უფრო ცივია,
მით უფრო ჭირს გალევა...
ფიქრის მიუსაფრობა
ქარმა დასვა მოლბერტზე.
არც წვიმდა და არც თოვდა,
დრო კი ქსოვდა ბერეტებს...
    03.12.12