სამი დღე და ღამე განუწყვეტლივ მივაბიჯებდი.
არ ვიცი საიდან მოვდიოდი და ყველაზე საშინელი კი ის იყო რომ  ისიც არ ვიცოდი საით მივდიოდი.
  ქარმა იმატა,ნაწვიმარი ტყე გუგუნებდა,დიდხანს მივაბიჯებდი ალალბედზე,ნისლი ძირს განრთხმულიყო და გარს შემომხვეოდა,ვგრძნობდი რომ რაღაც შეცდომას ვუშვებდი და მის გამოსწორებას ისევ შეცდომით ვცდილობდი! არა მესმოდა რა მიმართულებისა, მხოლოდ ქარი მატულობდა თვალდათვალ,მერე ქუდი მომტაცა და დიდხანს ვეძებდი გაყინული ხელების ფათურით მაგრამ ამაოდ, დაღამებულიყო, არაფერი ჩანდა უკვე, მხოლოდ  ოდნავ ნათელი ცა ,  ხეების ფონზე, მეტი ვერაფერს ვხედავდი.
    ქარი გაშმაგდა,ახლა ის თითქოს ღრიალებდა,სველი ხეები ჩავლილი წვიმის წვეთებს მესროდნენ სახეში,მივდიოდი ,შეიძლება სამხრეთისკენ,ანდა აღმოსავლეთისკენ, თუმცა კი ჩრდილოეთი და დასავლეთიც არ იყო გამორიცხული .
    სიგარეტს მოვუკიდე წვალებით და სითბო ჩამეღვარა სხეულში,მოვდუნდი, მინდოდა ხის ძირას ჩამოვმჯდარიყავი და თვალი დამეხუჭა,მაგრამ ეს ხომ სიკვდილს უდრიდა.
    სიკვდილი კი...სიკვდილი ბევრჯერ ჩამსაფრებია,ხან სახლის სახურავებზე, აგურით ხელში,ხან შემხვედრი ავტომანქანების მძღოლად შენიღბული...ხანაც კი უბრალოდ ქალის სახე მიუღია და  ასე ტკბობით უცდია ჩემი განადგურება და მისაკუთრება!
    მაგრამ ახლა ,სიკვდილს ეტყობა  სულ სხვა სახე ჰქონდა,ის ბნელი და ცივი იყო,ბნელი და თან ეტყობა ჩემს ძალას იყენებდა,ამტანობასაც და სავსებით შესაძლებელია რომ ხიფათისაკენ მივექანებოდი.
    ასე მივიჩქაროდი, სიცივე მოძრაობისკენ მიბიძგებდა,ქარი უწინდებურად ქროდა...ტყე გუგუნებდა...
      უცებ სინათლე დავლანდე მარცხნივ,შუქი ციმციმებდა,მატულობდა,ცოტაც მოვუახლოვდი და ცეცხლი დავინახე! ღმერთო! ცეცხლი!
    ჯერ ყვირილს ვაპირებდი და გადავიფიქრე, პირზე ავიფარე გაყინული ხელი, ნაბიჯი შევანელე,ახლა  წელში მოხრილი ,ნელა მივიპარებოდი ცეცხლისაკენ ასე რომ მიზიდავდა და უკვე მათბობდა კიდეც...
    დაღლილი სხეულით სველ ხეს ჩავეკარი , კისერი წავიგრძელე, ჩემს წინ ,პატარა მინდორზე კოცონი ენთო,გარშემო უცნაური არსებები შემომსხდარიყვნენ, ზოგი ფეხზეც იდგა და ხელები მიეშვირა ცეცხლისთვის...უცებ გადავთვალე და ცამეტნი იყვნენ,დავინტერესდი,თითქმის თავზე დავადექი,აღარ მეშინოდა, ადამიანებს გვანდნენ და თან არა...მაგრამ  მთავარი ის იყო რომ რაღაცას ხმაურით ჭამდნენ, სანსლავდნენ....თან სიამოვნებისაგან კატებივით კრუტუნებდნენ,საშინელად მშიოდა და მუხლი მეკვეთებოდა,კიდევ წავიჩოჩე წინ და სახეებს დავაკვირდი...ო ღმერთო! მაიმუნები! მაიმუნები!.......




                                        (გაგრძელება იქნება)



  სერგეი ნეველი  .  20.12.2012 18:00:37.