ჩვენ ერთნაირად გვიყვარდა თოვა,
მერე შენ სადღაც თოვლივით გაქრი.
დამთბარი ქარი, თებერვლის ბოლოს,
უცნაურია, მაგრამ ძაღლივით
დაკეტილ კართან გელოდებოდა.

გიყვარდა წვიმა, წვიმა - გიჟია,
შენც აივნიდან საგულდაგულოდ,
ხელისგულებით წვეთებს იჭერდი,
გადავარჩენო ასე გეგონა…

ახლა პირიქით და იმედები,
წყალში ჩაგდებულ ბადეს გაგონებს
და მეც ბოლო დროს ცრემლები მახრჩობს,
რომ წახვედი და თოვლივით გაქრი!