ულექსოდ თავს არ დამანებებენ


მე ამ ბილიკებს უკვე ვნებდები
ახლა მინდორიც ისე ჭრიჭინებს,
ულექსოდ თავს არ დამანებებენ
თუ ერთ სიტყვაში გამომიჭირეს...

თქვი ბიჭო რამე -თავზე მესხმიან,
მივჩერებივარ მინდორს ბრიალას
და ჩემთვის ვამბობ-ის რა ლექსია,
თუ ყვავილივით არ იშრიალა...

აღარ ვპასუხობ უკვე არაფერს,
სიზმარ-ზღაპარში ვდგავარ ინახად
და მოშრიალე ლექსს კი არა ვწერ
ფურცელში მწვანე კვირტებს ვინახავ...

მე ამ ბილიკებს უკვე ვნებდები
ახლა მინდორიც ისე ჭრიჭინებს,
ულექსოდ თავს არ დამანებებენ
თუ ერთ სიტყვაში გამომიჭირეს...



***
რა გამოლევს
ახლა ჭორებს,
ყვავილების
მწვანე ჭაღებს,
მარტი გაშლის
ყაყაჩოებს
-გაზაფხულის
ბაირაღებს...


ეს ხევები

ეს ხევები
ჰგვანან სანგრებს,
ღრუბელია
აღრენილი
და შეჰყურებ
ციხის ნანგრევს
კაცის უხმო
ნანგრევივით...




მშიერი ბეღურა

მშიერი ბეღურა
ისევ წვალობს,
ქლაქმა ჩარაზა
რკინის კარი,
დილიდან ფეხშველი
დაწანწალებს
ზამთარიც
-ბეღურის მეგობარი..

მამული

ჯერ მძიმე ბარით
ასჯერ გადაჭრეს
ძაღლივით ზვრების
სინზე გაბმული,
ცხენებს რა უჭირთ
-შოლტს თუ გადაკრავ,
სულ თოხის პირით
ცემეს მამული...

გლეხს სინდისს ისევ
ღვინით მობანენ,
ღამეც სოროში
შეძვრა მაჩვივით
და კაცის ასეთ
გულგრილობაზე
ვაზი ატირდა
თოთო ბავშვივით...




მწვანე ფოთოლი

ამ გალავნებთან
წვანან კაცები,
წაშლილა კვალი
ნადარაჯები
და საქართველო
მშიერ მტაცებლებს
უჭირავთ, როგორც
რუკის ნაგლეჯი...

ზვინივით დადგა
ქარმა გოდოლი,
ცდილობს ყველა ხე
გადაიბიროს
და მხოლოდ ერთი
მწვანე ფოთოლი
მიიწევს ქარის
საპირისპიროდ...


***
ძლივს ამოძრავებს
უკვე კიდურებს,
ერთმა დააბა,
ერთმა გახედნა,
მან ვირად ყოფნა
თვითონ ისურვა
და ექცევიან
როგორც სახედარს...


ბეღურები


ვგავარ მთაზე შემდგარ ქართველს,
სიმაღლე თუ შეგშლის ასე
და უცნაურ გზებზე ვანთებ
ამოუცბობ ნოტის ხაზებს...

რას გაუგებ მაცდურ სურვილს,
სიტყვებს ვეძებ ღობე-ღობე,
ნოტებს ქარში გაფანტული
ბეღურები კითხულობენ...

დღეს სიგიჟე მადგას მხრებზე,
საკუთარ ლანდს ვეხუმრები,
როგორც დენის მავთულებზე
ლექსზე სხედან  ბეღურები...

ფეხი აიდგა

ზამთრის მიწურულს
ყურს წაიღებს
კრუხის კაკანი
და შარშანდელი
მართვე რადგან
ვხედავ არწივობს,
ბუდეემში წევს
გაზაფხული,
როგორც აკვანში
და სულ პატარა
სიოც კმარა
რომ დაარწიოს...

ზამთარიც წავა
და უეცრად
ნამიან დილით,
როცა მზე სახეს
დაგვანახებს
საზანდარიდან,
ხეზე ყვავილი
ამოხეთქავს
-სარძევე კბილი
და დავიძახებ:
-გაზაფხულმა
ფეხი აიდგა...