“...და სიტყვა იყო სამოსელი პირველი...”

                აფხაზეთს, შორეულს როგორც სამოთხეს,
                საქართველოს, ახლობელს როგორც უფალს...
საით უფალო?
ვეღარ ვიტან,
ეკლიან ლატნებს
და სულში
ცის და დედამიწის
ცოდვები მამტვრევს...
ქრისტე არა ვარ...
მე თვითონ ვარ
ზეცაც და მიწაც
და მელანდება
სამოთხე ვით
მოქვი და რიწა...
ნურავინ ითხოვთ
ლაო ძისგან,
ძმებო, კიმონოს,
რადგანაც კვართი
დახეული
ლოცვად ანთია...
ილოცეთ ძმებო,
რომ ვერასდროს
ვერ დაიმონოს
ნათლის ნათლული
ვაჟკაცები
ბნელის ნათლიამ...