მე ჯინი არა ვარ, ეს სივრცე ჩემია,
არც ბორკილს არ ვიდებ, არ მიყვარს ხუნდები,
ცხოვრებას ვაწვალებ, მკაცრგანაჩენიანს,
და თმენის ღადარით ნელ-ნელა ვხურდები...
ვდნები და ზოგჯერაც წვეთ-წვეთად ვიღვრები,
დრო-ჩემი ხალიბი წუთი-წუთ  ჩაუქობს,
სიტყვები ლექსებად ჩნდებიან რიდებით,
ო, ღმერთო, ამ სიტყვებს ცეცხლი არ ჩაუქრო!
თორემ დამაშვრალი გავყვები ლახლახით
სივრცეებს, იქ, სადაც  დუმილი კენტავრობს,
მე მხოლოდ უფლის წინ მხედავენ თავდახრილს,
მოწმეა მელტარო!