გზაში ცოტა გახალისდა
ბამბერის რკინიგზის სადგურზე ერთი მგზავრი ჩავიდა, პატარა ტანის, გამხდარი გოგო. ჩასვლისთანავე დააგდო ჩემოდანი, ფეზე გაიხადა, ვარდისფერი ფუმფულა ბურთებიანი ქოშები დააძრო ჩანთიდან და ცალ ფეხზე ხტუნვით ამოიცვა. ვაგონიდან  თავგამოყოფილი მგზავრები დაწყდნენ სტვენით და ყვირილით. გოგო წელში გაიმართა, შუათითი უჩვენა ყველას და მოულოდნელად ქართულად დაიწივლა: რა გაცინებთ, მახინჯებო? ფეხსაცმელმა მომიჭირა.
ქარს ფაბრიკიდან მოხალული ყავის სურნელი მოჰქონდა.

ლერა. . .
არ აღმოჩნდა ლერა მიხრწნილი, სიბერისგან გაუბედურებული მოხუცი. მაღალი ქალი იყო, ძვალმსხვილი, ღონიერი. ჭაღარა, სწორი თმა წელამდე სცემდა. განიერი კაბის ფრიალით მიუახლოვდა ბიჭს, ფირუზისფერი, ოდნავ გადმოკარკლული თვალებით თვალებში ჩააცქერდა და მიესალმა. ჯადოქარს გავდა რომელიღაც ფილმიდან. დავითი დაიბნა, შავკანიანი მონასავით საწყლად ამოღერღა” მემ”-ო და თბილ, სურნელოვან ხელზე ეამბორა. არა და, ამის გაკეთებას არ აპირებდა. . .

ავოკადოს წვენს შეექცეოდნენ. ვერ მიხვდა, როგორ უპასუხა ლერას კითხვებს ბეჯითი მოსწავლესავით. წვენის გამოცვლის საჭიროებას ვერ ხედავს. ავოკადოზე  გართულება არ აქვს. საერთოდ, ალერგიული არ არის. გასულ კვირას ოცის გახდა. დედას დიაბეტი აქვს. მამა მხატვარია და კერძო გაკვეთილებს იღებს. ერთი და ყავს, ბანკში მუშაობს. თავისი ხელფასის ნახევარს ძმას უგზავნის. ამხანაგთან ერთად ქირაობს ბინას. ის ამხანაგი ახლა იტალიაშია არდადეგებზე. თვითონ რატომ არ წავიდა? თავს ამის უფლებას ვერ მისცემს. სწავლის გასაგრძელებლად ფული სჭირდება. ყავს მეგობარი გოგო, რომელიც ახლა მანჩესტერშია დაქალთან და სამსახურს ეძებს.

დიდხანს იჯდა სკამის კიდეზე უხერხულად. მერე, ცოტა მოშინაურდა, მოხერხებულად მოკალათდა და მორიდებით შეათვალიერა მოხუცები. ერთნაირად თმადახვეული ქალები უღიმოდნენ და თავს უკრავდნენ. პატარა ორანჟერეიდან წყლის ჩუხჩუხი ისმოდა. სვეტებზე დაკიდულ გალიებში თუთიყუშები და ძალიან პატარა ჭრელი ჩიტები დაფართხალებდნენ. ახალგაზრდა მომვლელი გაღიმებული დააბიჯებდა შოკოლადისფერ ნოხზე და დაბალი, ღუღუნა ხმით იმეორებდა: დედიკოებო, მამიკოებო, ძვირფასებო, ლამაზებო, მოემზადეთ, ლანჩის დროა! მამიკო სულ რამდენიმე, გამხდარი, რამის იღლიებამდე შარვალაქაჩული მამაკაცი იყო. თეთრკომბინიზონიანი ხელოსანი ფანჯრის ჩარჩოებს და კედელში დატანებულ ხეებს შავად ღებავდა და ვიღაცას ელაპარაკებოდა ეზოში. ის ვიღაც ბოხი ხმით ეპასუხებოდა და დროგამოშვებით რაღაცეებს აწვდიდა.

ბიჭს კოქტეილივით ერეოდა ფიქრები. ვინ არის ლერა ლენდლორდისთვის? რა უცნაური სუნი დგას ამ მდიდრულ პანსიონში. ნეტა, ის მგზავრი ვინ იყო ბამბერიში? დღეს ლონდონში დაბრუნებას მოასწრებს და ხვალიდან მიხედავს იმ ოხერ სახლს. 36 ფუნტი იქიდან, 36 –აქედან, 12ფუნტი-ნამცხვარი. 5 ფუნტი-ავტობუსი. ერთ კოლოფ სიგარეტსაც იყიდის. რა უნდა ამ დევივით ქალს მოხუცთა პანსიონში? მისახედი, სამკურნალო და საპატრონო არაფერი სჭირს. ასეთი დაჟინებით რატომ უყურებს? ნორჩი ბიჭები ხომ არ უყვარს? არაა. . . დროა წავიდეს აქედან. ჰო, აი, ახლა დაემშვიდობება და ადგება. . .

ხელოსანმა ფუნჯი ქილაში ჩადო, ყვითელი ხელთათმანები გასაშლელ კიბეზე გადაკიდა და ძველი ნაცნობივით გაუღიმა.
- ინგლისურად კარგად ლაპარაკობთ, მაგრამ აქცენტით.
- ვიცი.
- საიდან ხართ?
- საქართველოდან.
- სად არის ეს?
- კავკასიაში, შავ ზღვასთან.
- ააა!-ვითომ მიხვდა.-შარშან ტაილანდში ვიყავით მე და ჩემი მეუღლე. უცნაური ხალხია, მთელ ოჯახს იატაკზე სძინას ერთმანეთის გვერდით. აი, თევზები რომ ჩაალაგო ტაფაში ისე. ტუალეტები აქვთ ისეთი, ვერ შეხვალ! თქვენთანაც მასეა?
- ჰო, აბა. . .

გვერდით რაღაც დავარდა. დავითმა ჭიქა დადგა და შეტრიალდა. ძალიან მოხუცი, ალბათ ოთხმოცდაათს გადაცილებული ქალი დივანთან იწვა იატაკზე. საფეთქელთან წვრილ ზოლად ჩამოსდიოდა სისხლი. ფერდაკარგულ სახეზე შემზარავად უჩანდა შიშჩამდგარი თვალები. გამხდარ მკლავებს ბიჭისკენ იშვერდა, ტიროდა  და რაღაცას ლუღლუღებდა. ცდილობდა  გახოხებულიყო, მაგრამ დაძაბუნებული სხეული არ ემორჩილებოდა. დავითი მივარდა, ცალი ხელი წელზე მოხვია, მეორე მუხლებში და შეეცადა დივანზე დაესვა. მომვლელებმა ზრდილობიანად აუხსნეს, რომ ახლებმა ასე იციან, ვერ აცნობიერებენ რა უნდათ, ყველა მნახველს ეტირებიან პატარებივით, სახლში წაყვანას სთხოვენ. პლედი შემოახვიეს მოხუცს და სადღაც გააქანეს. სხვები დამფრთხალი ცხვრებივით ეკვროდნენ ერთმანეთს .

ლერას გახედა. არ ეტყობოდა იმას წუხილი ან შეშფოთება. თეფშზე დაეჩენილ ნამცხვრის ნაფშხვენებს აგროვებდა გულმოდგინედ. ხელოსანი  რაფაზე იჯდა, მწვანე კონტეინერი ედო მუხლებზე და ისიც, მშვიდი, გულგრილი სახით სენდვიჩს შეექცეოდა. თავახდილი თერმოსიდან ორთქლი რგოლებად მიიწევდა გარეთ.

გულცივი კრეტინები! სასწრაფოდ უნდა წავიდეს აქედან, ახლავე. რამდენიმე ასეთი სცენა და გაგიჟდება. მიუფურთხებია ლენდლორდისთვის და მისი ფულისთვის. არ წავა “კოლეჯ ლეინზე.”რაში აინტერესებს სხვისი ყვავილები? ორ დღეში შეიძლება ფულიც გამოუგზავნონ. თუ არა- რამეს მოიფიქრებს.  დაუმშვიდობებლად გავარდა კარში.

ავტობუსის გაჩერებაზე ახალი მისული იყო და წვიმამ დაუშვა. აცივდა. პიჯაკის საყელო აიწია და ჯიბეში ხელებჩაწყობილმა მოსაცდელს შეაფარა თავი. ქოლგიანი გამვლელების ნაკადმა იმატა. ქუჩის მეორე მხარეს ძველი თეატრის “რეპ”-ის ფასადზე წრიულად ტრიალებდა ფერადი რეკლამა-”ალისა საოცრებათა ქვეყანაში” დასაწყისი 19.00 საათზე. მატარებლის გასვლამდე ორმოცდახუთი წუთი იყო დარჩენილი.

ვიღაც გოგომ სიგარეტი სთხოვა.
ინვალიდი კაცი ვერ ამოდიოდა ბორდიურზე, მიეხმარა.
შუახნის ქალს სათვალე ჩაუვარდა გუბეში, მიაწოდა.
ავტობუსის მოსვლამდე ისმენდა მადლობებს.

წვიმის ნაკადი ფარდასავით ეშვებოდა მინის სახურავიდან. ოცნებამ გაიტაცა. ოცნების საგანი ამ სიტუაციაში ერთადერთი იყო-ფული, რომელიც დიდი, ახალთახალი და არა, გვერდებშემოცვეთილი კეისით, ვიღაცას უნდა დარჩენოდა ავტობუსში. რატომ უნდა ემგზავრა უამრავი ფულის პატრონს ავტობუსით?!

ეჰ, დავით, დავით. . .


          გაგრძელება იქნება