ღმერთო, ხანდახან მგონია, რომ ცხოვრობ წინა კორპუსში,
მეორე სართულზე, სადაც ყოველ საღამოს ინთება შუქი
და მიუხედავად ჩემი ცუდი მხედველობისა,
ვხედავ შენს გამხდარ სილუეტს,
როგორ ზიხარ სავარძელში, ფურცლავ გაზეთებს
და ჭიქა ჩაის შეექცევი ნამცხვართან ერთად.
ღმერთო, ხანდახან მგონია, რომ ხარ ბიჭი, პატარა ბიჭი, ხუთი-ექვსი წლის
და როგორც ყველა პატარა ბიჭი, დედას აბრაზებ.
იატაკზე ჩამუხლული აწყობ კუბიკებს
და მერე უცებ, მაღალ კოშკებს ხელს კრავ
და ჰოპლა, ხის კუბიკები იატაკზე იფანტებიან.
ღმერთო, ხანდახან მგონია, რომ ცხოვრობ წინა კორპუსში,
ხარ აბეზარი მეზობელი
და შორიდან მითვალთვალებ
როგორ ვფენ სარეცხს,
საყიდლებზე როდის დავდივარ,
სუფრას ვისთვის ვშლი
ან ძილის წინ თმას კეფაზე რატომ ვიკეცავ.
ღმერთო, ხანდახან მგონია, რომ ხარ კაცი, შუახნის კაცი,
ცხოვრობ წინა კორპუსში,
ხელში "სონის" პულტი გიჭირავს და ტელევიზორს ხან იქ გადართავ, ხან აქ,
არ ტოვებ არცერთ საინფორმაციო გამოშვებას
და უყურებ როგორ ინგრევა აღმოსავლეთი
ან როგორ მიაქვს წყალს დასავლეთი.
ღმერთო, ხანდახან მგონია, რომ ცხოვრობ წინა კორპუსში,
ყოველ საღამოს ანთებ შუქს,
დგები ფანჯარასთან
და ფიქრობ:
- რა იქნებოდა, რომ დედაჩემს გაეჩინა ჩემთვის და,
აი, თუნდაც იმ გოგოსნაირი,
წინა კორპუსში, რომ ცხოვრობს,
მე რომ ცაში ვეგულები
და ყოველ საღამოს ჩემს ფანჯრებში,
როგორც ვიღაც მეზობელთან რომ იყურება...
არადა, ღმერთო, შენ რა იცი, რომ
ცხოვრობ ჩემთან ახლოს, წინა კორპუსში,
მეორე სართულზე
და ყოველ საღამოს შენს ფანჯრებში შუქი ინთება...