ნაწარმოები შეიცავს უცენზურო ფრაზებს

თუ თქვენ გინდათ ნახოთ მხოლოდ ეს ნაწარმოები, დააჭირეთ აქ

მე ამ ქალაქში ჩემი პატარა პეკინელი საყვარლის საფლავის საძებნელად დავბრუნდი. დავბრუნდი შვიდი წლის შემდეგ, რომ ვუთხრა, როგორ ძალიან მიყვარდა.
ვდგავარ თხუთმეტმილიონიანი ქალაქის ცენტრში და ამ უაზროდ ერთნაირ ადამიანებს შორის ვეძებ იმას, რომელიც ზუსტად შვიდი წლის წინ, ამ თხუთმეტმილიონიან ქალაქში ისე მოვკალი, გულიც კი არ ამჩქარებია.

სულ ტყუილად ვაცეცებ თვალებს. აქ ქუჩები შემაწუხებლად ფართოა. შენობები ზედმეტად დიდი. ადამიანები ზედმეტად პატარები. დადიან ჩქარი ნაბიჯებით, ოდნავ ბეჭებში მოხრილები და ზუსტად ისევ ისე იღიმიან უცხოელის დანახვაზე, როგორც შვიდი წლის წინ და აზრზეც ვერ მოდიან, რომ ამ უცხოელმა, ზუსტად შვიდი წლის წინ, მათი მეგობარი, მათი და, მათი შვილი, მათი მომავალი ცოლი, დედა ან ბებია ისე გამოასალმა სიცოცხლეს, თვალიც არ დაუხამხამებია. სამაგიეროდ, იმ პატარას ცოდვით, თხუთმეტმილიონიანი ქალაქის ყველა საათის წიკწიკი სულ რამდენიმე წუთის განმავლობაში აჩქარდა და სწორედ ამიტომ, ამ ქალაქის ყველა მცხოვრებს რამდენიმე წუთით ადრე მოუწევს სიკვდილი, თუმცა, ისინი ამას ვერასდროს მიხვდებიან. ამიტომ არც დარდობენ.

* * *
პეკინში პირველად შვიდი წლის წინ, სამსახურებრივი ვიზიტით მოვხვდი. სამშობლოში დავტოვე ნაჩქარევად ნაჭამი საუზმის ნარჩენები, თავმოხდილი პირის საპარსი ქაფი, უნიტაზის საჯდომზე შარდის წვეთები, კარადის სამი ამოცარიელებული უჯრა, ვიტამინების ნაკრების სტაფილოსფერი აბები, ნამძინარევი მწერალი ცოლი, ჩემი მწერალი ცოლის საჩუქრების სია და უბრალოდ სამშობლო.
პეკინში ჩასვლამდე უკვე ვიცოდი, რომ როგორც კი ტრაპზე გადმოვგამდი ფეხს, მაშინვე მყრალი სუნისგან უნდა ამწვოდა ცხვირი და თვალები. პეკინის საერთაშორისო აეროპორტში კი მხოლოდ დასრესილი ფოთლების თუ ბალახების და იაფფასიანი ვარდის საპნის სურნელი მეცა.
შვიდი წლის შემდეგ, როდესაც ამ ქალაქში მეორედ აღმოვჩნდი, მივხვდი, რომ პეკინი იყო ყველაზე უსუნო ქალაქი დედამიწის ზურგზე, რადგან იქ აღარ ცხოვრობდა ჩემი პატარა პეკინელი საყვარელი, რომელსაც თითებზე და მუხლებზე ყოველთვის დასრესილი ფოთლების თუ ბალახების, კისერსა და ლოყებზე კი იაფფასიანი ვარდის საპნის სურნელი ასდიოდა.

* * *

ვერც ჩინელებს ვიტან და ვერც ჩინეთს, – ზუსტად ასე გამოვხატე შვიდი წლის წინ ჩემი დამოკიდებულება ჩინეთისადმი, როდესაც უფროსმა კაბინეტში დამიბარა და ინდიფერენტული გამომეტყველებით მომახსენა, ორ კვირაში პეკინში მიდიხარ, იმედია, საბუთები წესრიგში გაქვს და იმედია, ჩვენს კომპანიასაც ისე წარმოაჩენ, როგორც გვეკადრებაო. ჩემი ზედმეტი გულწრფელობის მოსმენის შემდეგ, ჩემს უფროსს გადმოკარკლული თვალები ერთი რიგითი ჩინელივით დაუწვრილდა, ლოყები შეუწითლდა, საფეთქლებთან მოცისფრო ძარღვები დაებერა და მივხვდი, ოდნავ თუ მაინც არ შევცვლიდი ჩემს დამოკიდებულებას ჩინეთისადმი, ჩემს უფროსს პირდაპირ ჩემს თვალწინ, ჰიპერტონიის შეტევა დაემართებოდა და საღამოს ჩვენი ქალაქის ერთ-ერთ ყველაზე პრესტიჟულ რესტორანში დაჯავშნული მაგიდა თავისი გაუგებარი მენიუთი და კოტიტათითებიანი საყვარლით, რომელიც ორგაზმის დროს საკუთარი გაბარიტებიდან გამომდინარე, ყოვლად შეუფერებლად, ფისუნიასავით კრუტუნებდა, ეულად დარჩებოდა...
მოკლედ, ორი კვირის შემდეგ, გამთენიისას, თვითმფრინავის ილუმინატორიდან პეკინს გადმოვხედე. იმ დღეს პეკინში წითლად თენდებოდა. ბრინჯის თვალუწვდენელი პლანტაციები ვარდისფრად ღელავდა. პეკინი კი უბრალოდ დიდი იყო, ძალიან დიდი. უკვე ცაშივე გადავწყვიტე, რომ ამ ქალაქში მეორედ არასდროს ჩამოვიდოდი. ჩემი დასკვნა პეკინის მიწაზე ფეხის დადგმისთანავე გამიმყარდა:
– დიდი ბოდიში, ძალიან დიდი ბოდიში, მოგვიტევეთ, იქნებ გვაპატიოთ, უკაცრავად, მაგრამ თქვენი ბარგი ჯერ არ ჩამოსულა. ჩვენ ყველაფერს გავაკეთებთ იმისათვის, რომ ბარგი უახლოესი 48 საათის განმავლობაში მიიღოთ, – ლამის მუხლებში ჩამივარდა პეკინის საერთაშორისო აეროპორტის ძალიან პატარა, გამხდარი და შეშინებული თანამშრომელი, რომელსაც ეტყობოდა, რომ ინგლისურის ბრწყინვალე ცოდნით არ გამოირჩეოდა, ახლა კი დაბნეულობისაგან კიდევ უფრო დაბმოდა ენა.
არაუშავს-მეთქი, – ათსაათიანი მგზავრობისაგან დაღლილი კაცის ხმით ამოვილუღლუღე, იმედი მაქვს, საცვლების გარეშე დიდხანს არ დამტოვებთ-მეთქი და თვალებით გასასვლელის ძებნა დავიწყე. აშკარად მოულოდნელი აღმოჩნდა ჩემი უემოციო რეაქცია შეშინებული ჩინელისათვის. ოფლიან ხელისგულებში მოიქცია ჩემი მარჯვენა ხელი და მადლიერების ნიშნად, დაჩიავებული ჩინელის კვალობაზე, საკმაოდ ძლიერად ჩამბღუჯა. ცოტაც და შუბლს გალაპლაპებულ მარმარილოს იატაკს დასცხებდა. სასტუმროს მისამართი ჩავაწერინე.
“გაზაფხულის ბაღი” – სასტუმროს მისამართი და სახელწოდება ჯერ კიდევ სამშობლოში შევიტყვე. შევიტყვე არა მარტო მე, არამედ შეიტყო ჩემმა მწერალმა ცოლმაც. “ჰი, ჰი”-ო, – ჩაიქირქილა ჩემმა მწერალმა ცოლმა, თვალები საჩვენებელი თითებით საფეთქლებისკენ გაქაჩა, ტუჩები მოპრუწა, ხმა გაიწვრილა და ეს რა რომანტიკული სახელწოდებააო, დამცინა. მერე ცხვირზე მაკოცა, ზურგი შემაქცია და ჩვეული საძილე პოზა მიიღო: ცალი ფეხი მოკეცა და მკერდთან მიიკრა.

ჩანართი #1

ექვსწლიანი თანაცხოვრების შემდეგ, ჩემმა მწერალმა ცოლმა გადაწყვიტა, რომ მისი გაჩენილი ვარ და სექსზე უარი მითხრა. ჩემს გაჩენილთან სექსი ვერ მექნებაო, – გამომიცხადა ერთ საღამოს, წარბებშეკრულმა ამოიწია საცვალი და მარჯვნივ გადატრიალდა. ვიფიქრე, თავის დაფასება მოენატრა-მეთქი და მოკლედ, შებმა დავუწყე, მაგრამ ისეთი თვალებით გადმომხედა, მივხვდი, თავი უნდა დამენებებინა. რამდენიმე ხანი ამ სისულელეს მის ზედმეტად განვითარებულ ფანტაზიას ვაბრალებდი, მერე ვიფიქრე, აქეთ ვახვეწნინებ-მეთქი, მაგრამ მოგვიანებით, უფრო სწორედ, ერთი თვის შემდეგ, როდესაც ძილის წინ ისევ შუბლზე კოცნა და ზურგის შექცევა გადაწყვიტა, საღამური და საცვლები შემოვახიე...
მთელი ღამე ღმერთს პატიებას სთხოვდა. იმდენი უბრახუნა კედელს შუბლი, სანამ წარბიდან სისხლი არ წასკდა. მე ვიჯექი ლოგინზე და სინდისი მქენჯნიდა. აღარ ვიცოდი, ღმერთისთვის მეთხოვა პატიება თუ ჩემი მწერალი ცოლისათვის. ბოლოს მივხვდი, რომ ჩემი თხოვნა ორივე შემთხვევაში სრულიად უაზრო და უადგილო იქნებოდა, ამიტომ ჩუმად ყოფნა ვამჯობინე. გამთენიისას ჩემი წარბგახეთქილი მწერალი ცოლი ლოგინში ჩავაწვინე, სახიდან სისხლი ბამბით ჩამოვწმინდე, საბანი ამოვუკეცე და „ჩუ, ჩუუუ“-მეთქი, – დავამშვიდე. ჩუმად და გაუნძრევლად იწვა.

ყოველთვის ვიღაცას თუ რაღაცას მაგონებდა ჩემი მძინარე და მწერალი ცოლი. იმ ღამეს მივხვდი, როცა ეძინა, ჩემი მწერალი ცოლი ლამაზ მიცვალებულს ჰგავდა.
მე ჩემს მწერალ ცოლთან მას შემდეგ სექსი აღარ მქონია. ვინც გამაჩინა იმასთან სექსი როგორ უნდა მქონოდა.

ჩანართი #1-ის დასასრული

“გაზაფხულის ბაღში” შავ-წითელ უნიფორმაში გამოწყობილი, ზედმეტად თმადავარცხნილი, სახეგადაპრიალებული და გაურკვეველი ასაკის მომსახურე პერსონალი დამხვდა. ცხრანომრიან სასტუმროს დაახლოებით 99 ჩინელი ემსახურება. დარბიან თავდახრილები, წელში მოხრილები, დროდადრო ერთმანეთს ეჯახებიან და ამის გამო ძალიან ზრდილობიანად ჩხუბობენ. მათი ჯაჯღანის არც ერთი სიტყვა არ მესმის, მაგრამ ვხვდები, ერთმანეთს სულ ბოდიშის მოხდით ლანძღავენ. ჩემს 5 კილოგრამიან ზურგჩანთას 4 ჩინელი დასწვდა და მეშვიდე ნომერში წააცუნცულა.

ჩემი ოთახის აივანი ტიანანმენის მოედანზე გადის და პირდაპირ მაო ძე დუნის მავზოლეუმს გადაჰყურებს. ფანჯრიდან აკრძალული ქალაქი და ამ ქალაქს შესეული ათასობით ტურისტი მოჩანს (საშინლად არ უხდება ამ წითელსახურავებიან სასახლეებს ეს ჭრელ-ჭრელი ტურისტები). ვდგავარ აივანზე და დავყურებ პეკინის რუკას. დიდია, ძალიან დიდი. ხვალ სამ საათზე ვანფუძინზე, პეკინის ცენტრალურ ქუჩაზე, ჩვენი პარტნიორების ოფისში უნდა ვიყო. ძებნა დღესვე უნდა დავიწყო.

ჩანართი #2

დგას დიადი მაო “გაზაფხულის ბაღის” აივანზე, საბჭოთა წარმოების დურბინდი უჭირავს ხელში და ფოკუსს ისეთი მონდომებით ასწორებს, თითქოს თხუთმეტი მილიონი პეკინელის ერთ პეკინელად ქცევა უნდაო. ტიანანმენის მოედანს, უფრო სწორედ, მავზოლეუმს უმიზნებს დურბინდის მეორე ბოლოს:
ნამდვილი სახელი – ლიუ სი.
ზედმეტი სახელი – დიადი მაო.
ზედმეტი სახელის შემრქმევი – შვილი, სახელად სანსი.
ასაკი – 65 წელი “გაზაფხულის ბაღში”, დურბინდით ხელში მომარჯვებულს შეუსრულდა.
ჩაცმის სტილი – მაოსეული.
იდეოლოგია – ძე დუნისეული.
ლაპარაკის მანერა – მაო ძე დუნისეული.
ოცნება – ზუსტად ისეთი რაოდენობითა და ფართობით დასცვივდეს თმა, როგორც ნამდვილ მაოს.
სანამ ოცნება აუსრულდებოდეს, მანამდე ცდილობს ყოველ მეორე დილას, დიდი სიფრთხილით მოიპარსოს კეფა.
“გაზაფხულის ბაღში” სამი წლის წინ, მხოლოდ და მხოლოდ იმიტომ დასახლდა, რომ სასტუმროს აივნები მაო ძე დუნის მავზოლეუმს გადაჰყურებს. ჩემს და მის ოთახს საერთო, ჩინური წარმოების კედელი აქვს. მე და დიად მაოს საერთო მეტი არც არაფერი გვაქვს.

* * *

მე რომ შვიდი წლის წინ პეკინიდან გავრბოდი, დიადი მაო აივანზე იდგა, დურბინდი ძირს ეგდო და ტიროდა... შვიდი წლის შემდეგ, როცა დიად მაოს მეორედ შევხვდი, მაშინ შევიტყვე, რატომ ტიროდა მაო შვიდი წლის წინ...

ჩანართი #2-ის დასასრული

ვანფუძინს და ჩვენი კომპანიის ჩინელი პარტნიორების ოფისს დიდი ჩინეთის დიდი პეკინის დიდი რუკის დახმარებით მივაგენი. სამშობლოდან წამოღებულმა 16 სლაიდიანმა პრეზენტაციამ სულ რაღაც 12 წუთი გასტანა. ჩვენი ჩინელი პარტნიორების მოკრძალებული ტაში დაახლოებით 5 წამის განმავლობაში გაგრძელდა. პარტნიორების ერთმანეთში გადაჩურჩულება-გადმოჩურჩულება იყო ორწუთიანი, დასკვნა კი ზუსტად 20 წამიანი. მოეწონათ, მაგრამ არ აღფრთოვანებულან. ისინი შეეცდებიან ჩემს სამშობლოში 117 ჩინელი გამოგზავნონ, რათა ჩვენი კომპანიის განვითარებას ხელი კიდევ უფრო შეუწყონ.
მოკლედ, დაახლოებით 10 საათი იმისათვის ვიფრინე, რომ სულ რაღაც 12 წუთიანი და 25 წამიანი საქმე გამეკეთებინა, ჩემი ჰიპერტონიით დაავადებული უფროსი არ გამენერვიულებინა და შედეგად მისი კოტიტათითებიანი საყვარელი დაუკმაყოფილებელი არ დამეტოვებინა. ტფუ, ვიღაც კოტიტათითებიანი ქალის სიამოვნება პირდაპირ ჩემზეა დამოკიდებული.

ჩანართი # 3

ჩემი უფროსი: ესეც ასე, ჩემო ფისუნია, ყველაფერი კარგადაა.
მისი ფისუნია (კოტიტათითებიანი საყვარელი): ვა-ჰა-ჰა-ჰა-ჰა
ჩემი უფროსი: ჰო, ფისუნია, გაიცინე, ჩემო ფისუნია, შენ რომ იცინი, ყველაფერი კიდევ უფრო კარგადაა.
მისი ფისუნია: შენი ბიზნესის მშველელი 117 პატალა პატალა ჩინელი მალე ჩვენს ქალაქში იქნება.
ჩემი უფროსი: ჰო, ჩემო ფისუნია. მოდი ჩემთან, რა, მოდი და დამაჯექი.
მისი ფისუნია: აბა სად არის ჩემი პატალა თაგუნა?
ჩემი უფროსი: პატარაო? (წარშეჭმუხნული)
მისი ფისუნია: არა, არა, დიდი თაგუნა, დიიიდი თაგუნა, მსოფლიოში ყველაზე დიდი თაგუნა, პაჩტი ვირთხა რა
ჩემი უფროსი: აი აქ არის, აქ არის
მისი ფისუნია: მრრ, მრრრრ, მიაუ, მიაუ, აუ, აუ, უუუუუუ, უ!

ფარდა ანუ ჩანართი #3-ის დასასრული

არანაირი სურვილი არ მაქვს დავათვალიერო პეკინი, მაგრამ მაქვს სამი სრულიად თავისუფალი დღე, რომელიც პეკინში უნდა გავატარო:
აქ დაგორავენ ჩინური რიკშები და იაპონური ტოიოტები;
აქ დადიან უასაკო, უსქესო ადამიანები, რომლებიც ჩემი მწერალი ცოლის თქმით, უცხოპლანეტელებისაგან არაფრით განსხვავდებიან (დღემდე ვერ გავარკვიე, სად ნახა ჩემმა ცოლმა უცხოპლანეტელები).
და თუ სადმე, სრულიად შემთხვევით, ჩინელს გადაეყრები, რომელსაც ასაკიც ეტყობა და სქესიც, დამიჯერე, ის იქნება ლამაზი, ძალიან, ძალიან ლამაზი ჩინელი;
აქ, ჩემს გარშემო დასრიალებენ, დასისინებენ თეთრი გველები და არ მეშინია, – მე შემიძლია ისინი ვჭამო – სადილად და დავაყოლო ჩინური ლუდი – მწლაკე.
აქ ჯგუფ-ჯგუფად მოსიარულე ტურისტები დადიან და ყველანი, თითქმის ყველანი (ჩემს გარდა), ეძებენ ჩინურ კედელს.

* * *

SEX and MASAGE – ამ ორ სიტყვას ნამდვილად არ სჭირდება რომელიმე განსაკუთრებული ენის ცოდნა, რომ მათ მნიშვნელობას ჩასწვდე. ამიტომ სრულიად გასაგები აღმოჩნდა ჩემთვის ერთი უასაკო და თითქმის უსქესო ჩინელის შემოთავაზება მეტროსადგურ ტიანტანდონგმენთან.
მე რომ იმ ჩინელს (მე რა ვიცი, რატომ) ყოველგვარი ფიქრის გარეშე მივყვებოდი სახლში, ზუსტად იმ დროს ჩემი მწერალი ცოლი...

ჩანართი #4

დგას სარკის წინ და ივარცხნის შავ და ზედმეტად სწორ თმას. სამზარეულოში დუღდება ჩაი, აბაზანაში წყალი მოწანწკარებს და ჩემს სამშობლოში ზუსტად 18 საათი და 25 წუთი, ცვალებადი მოღრუბლულობა და +25 გრადუსი სითბოა. ზუსტად 6 წამში დაიქუხებს, ჩემს ცოლს ხელიდან სავარცხელი გაუვარდება და მე გავახსენდები. აიწევს კაბას და სარკის წინ, ტირილ-ტირილით, სინდისის ქენჯნით...
მასტურბაცია ანუ ჩანართი #4-ის დასასრული
უასაკო და თითქმის უსქესო ჩინელის სახლში ერთადერთი ნათურა ბჟუტავს:
წითელფოჩებიანი ფარდა ფანჯარაზე,
წითელფოჩებიანი ჭაღი ჭერზე,
წითელფოჩებიანი ხალიჩა იატაკზე,
ჩხირები თმაში და ჩხირები ჯამში.
უმი ბრინჯი მაგიდაზე.
ის ინგლისურს ამტვრევს, მე ჩინურს, ორივენი ერთად – საწოლს.
და ჰოპლაააა, იღება კარი, ოთახში შემოდის ის, ჯდება მაგიდასთან, ზურგით. უმ ბრინჯს ჯერ მუჭში იყრის, მერე პირში და აკნატუნებს. ბეჭებზე ორი უშველებელი მარაო უკეთია (ვითომ ფრთებია), ხელში პატარა ჩინური დაფდაფი უჭირავს და მონოტონურად აბრახუნებს. თმა აქვს ზედმეტად შავი და სწორი, ჩემი მწერალი ცოლის მსგავსი (თუ ჩემ მწერალ ცოლს აქვს მისნაირი ჩინური თმა), მაგრამ ეს ჩემი ცოლი არ არის. ჩვენსკენ ბრუნდება ეს ერთი პატარა პეკინელი გოგო, არა, გოგოც არა, – ეს ერთი პატარა პეკინელი ბავშვი. თვალები აქვს დიდი. ძალიან, ძალიან დიდი, პეკინზე დიდი. თითქოს მთელი ჩინეთი ამ პატარას თვალებით იყურება. თითქოს მთელი ჩინეთი ამ პატარას თვალებით მიყურებს (ესღა მაკლდა).
ლოგინზე ვჯდები და სახელდახელოდ ჩახდილ შარვალს ვიწევ. მოიცადე, სად მიდიხარ, ცალი ხელით მანიშნებს უასაკო და თითქმის უსქესო, მე ორი ხელით ვანიშნებ – ასე არ შემიძლია-მეთქი და პერანგის ძებნას ვიწყებ. სკამიდან დგება პატარა პეკინელი გოგო, ეტყობა, დაახლოებით მსგავს სცენებს მიჩვეულია, ძუძუებამოყრილ დედასთან მიდის, რაღაცას ეკითხება, მერე ლოგინის ქვეშ ძვრება, იქიდან რაღაც სათამაშო გამოაქვს, იღლიაში იჩრის და მარაოების ფრიალით და დაფდაფის ბრახუნით გადის ოთახიდან.
პეკინური გარეუბნებისათვის ჩვეული ნაგვით სავსე (ქვეწარმავლების ნარჩენებით) ეზოდან ბავშვების ხმა შემოდის. სწრაფად ვიკრავ პერანგის ღილებს, ლოგინზე ვაგდებ 200 იუანს და გარეთ გავდივარ. პატარა პეკინელი გოგო სახლის კუთხეში სარეველა ბალახში ჩამომჯდარა და ჭუჭყიან, ღილებისთვალა, ოდესღაც თეთრ კურდღელს, დასრესილ ფოთლებს ტენის წითელი ძაფის პირში. კურდღელი არ ჭამს. დასრესილი ფოთლები იქვე გოგონას ფეხებთან ცვივა და პატარა პეკინელი ჩუმად, მაგრამ დიდი ცრემლებით ტირის. გარშემო შეკრებილი წვრილთვალება ჩინელი ბავშვები უშნოდ იღრიჭებიან და პატარა პეკინელს და მის სათამაშო კურდღელს კიდევ უფრო უშნოდ დასცინიან.

ვერაფრით გავიხსენე როგორ შეიძლებოდა ყოფილიყო ჩინურად “გაეთრიეთ აქედან” (შეიძლება ასეთი სიტყვათწყობა ჩინელებს საერთოდ არ აქვთ) და ამიტომ ყელიდან რაღაც არანორმალური ბგერები ამოვიხრიალე. შეშინებული წვრილთვალება ჩინელი ბავშვები უცებ მივფანტ-მოვფანტე. მერე მე პატარა პეკინელი გოგონა ავიყვანე ხელში, მან თავისი კურდღელი და იქვე ჩამოვსხედით:

– ნი ჰაუ, – მშობლიურ ენაზე მისალმებამ დიდი ეფექტი მოახდინა პატარა პეკინელზე. კურდღელი გულში ჩაიკრა და თავის მშობლიურ ენაზე უგრძელესი წინადადება მითხრა. ვერაფერი გავიგე. სამაგიეროდ ზუსტად მივხვდი რა იგულისხმა:
“ჩემიპატარაკურდღელიყველასუსულოჰგონია.ყველასსათამაშოჰგონია.
არავისსჯერარომჩემიპატარაკურდღელიცოცხალიდანმდვილია.
უბრალოდჩემსკურდღელსჭამაარუყვარს.
შენხომგჯერარომჩემიპატარაკურდღელინამდვილია?”, – აი, ეს მითხრა პატარა პეკინელმა გოგომ, რომელსაც ორი თვის წინ 6 წელი ისე შეუსრულდა, რომ არავის გახსენებია, რადგან სწორედ იმ დღეს, დედამისი პეკინის ერთ-ერთ იაფფასიან სასტუმროში ერთდროულად 9 ტურისტს უკეთებდა MASAGE-ს.

თავი დავუქნიე, მთელი მონდომებით ვანიშნე – კი, მე შენი მჯერა-მეთქი, ბალახებისგან გამწვანებული მუხლები ჩამოვუწმინდე, გაცრეცილი ჩინური აბრეშუმის ჭრელი კაბა ჩამოვუბერტყე, მარაოს ფრთები გავუშალე, მის სათამაშო კურდღელს ყურებზე მოვეფერე და დამშვიდობების ნიშნად, ხელი დავუქნიე.

* * *
დიადი მაო გადაჰყურებს ტიანანმენის მოედანს და დურბინდს ისეთი სიძლიერით უჭერს ორივე ხელს, რომ ძირში წაჭრილი ფრჩხილები სულ მთლად ულურჯდება. ჯერ არ აქვს სატირლად საქმე დიად მაოს.

* * *

იმ ღამეს უაზროდ მეძინა. ათასი სიზმარი ვნახე და ათასივეში ჩემი მწერალი ცოლის შავი და სწორი თმა მელანდებოდა. ხან ივარცხნიდა, ხან იკრავდა, ხან იშლიდა, ხან იჭრიდა, ხან იხოტრავდა, ხან იგრძელებდა, ხან იგლეჯდა; ხან მციოდა და ზედ მაფარებდა, ხან შავ ზღვად აქცევდა და ოქროს თევზების თმისსამაგრებით ამაგრებდა მოვარდნილ ტალღებს. გამთენიისას კი პატარა პეკინელი გოგონა მესიზმრა, რომელსაც ზუსტად ჩემი მწერალი ცოლის მსგავსი თმა ჰქონდა, უბრალოდ მხრებამდე, უბრალოდ შავი და უბრალოდ სწორი.

* * *

ჯოგებად მოსიარულე, ჩინეთის კედლისკენ მიმავალი ტურისტების ტალღას მხრებით ვუტევ. მთელი პეკინის ტურისტობა იქით, კედლისკენ მიდის. მარტო მე მივდივარ ჩინეთის კედლის საპირისპირო მხარეს, პეკინის გარეუბანში, სადაც ერთი პატარა პეკინელი გოგო, თავის ბოზ დედასთან და სათამაშო კურდღელთან ერთად ცხოვრობს.

ეზოში წვრილთვალება ჩინელი ბავშვები კუს ბაკანით ფეხბურთს თამაშობენ და გუშინდელზე უარესად ეჯაჯღანებიან ერთმანეთს. ჩემი პატარა პეკინელი არ ჩანს. სამაგიეროდ დედამისი დგას სახლის შესასვლელში და თმას ჩხირებით იმაგრებს. მერე კიბეებიდან ჩამოდის და ბნელ ჩიხში იკარგება. ცოტა ხანში ფანჯარაში ჩემი პატარა პეკინელის თხელი სილუეტი ჩნდება. სასწაული სიმეტრიით გადაყოფილ თმას ისწორებს. ბეჭებზე მიმაგრებულ მარაოს ფრთებს შლის და ეზოს გადმოჰყურებს. დიდ თვალებს ოდნავ ჭუტავს და წამით ჩინელ მეზობლებს ემსგავსება. ორი წუთიც და ჩემი პატარა პეკინელი თავის სათამაშო კურდღელთან ერთად ნესტიან მიწაზე ზის, ფეხები დაუდევრად გადაუშლია და თეთრი საცვლის გაყვითლებული უბე უჩანს. თავზე წავადექი. მის დიდ თვალებში მეც და ჩემი ზურგჩანთაც არაჩვეულებრივად ვირეკლებით. ჩემ გარდა იმის თვალებში ცაც ირეკლება, პეკინის თეთრი ცა.
– ნი ჰაუ, – ვეუბნები.
– ნი ჰაუ – მეუბნება.
მერე ხელში ვიყვან და კისერში და ლოყაზე ვკოცნი. იაფფასიანი ვარდის საპნის სურნელი ასდის, კისერშიც და ლოყაზეც. ფოთლებისაგან გამწვანებულ ხელისგულს სველ, ბავშვურ ტუჩებზე იდებს და კოცნას მიგზავნის, მერე იღლიაში ამოჩრილ ღილებისთვალა კურდღელს ლოყაზე მადებს და ვითომ გკოცნისო, ტუჩებს ატკაცუნებს. იმას ჩემი არ ესმის და მე მისი. უფრო სწორედ, ერთი შეხედვით ჩანს, რომ ერთმანეთის არ გვესმის, სინამდვილეში კი ზუსტად ვიცი, რა სურს ჩემს პატარა პეკინელ გოგონას. იმანაც ზუსტად იცის, მე რას ვფიქრობ.

ისეთი კანი აქვს, როგორც ბავშვს: რბილი და თეთრი. უბრალოდ, 6 წლის ბავშვის კვალობაზე ზედმეტად გამხდარია. მოცუცქნულ ტუჩებს ენით ისველებს და ალბათ ამიტომ, დამსკდარ ტუჩებს სისხლის უწვრილესი წვეთები შეხმობია. თხელ თითებსა და დაჩეჩქვილ მუხლებზე დასრესილი ფოთლების თუ ბალახის სუნი ასდის. საცვლებს კი ალბათ თვითონ ირეცხავს. ან შეიძლება გამოცვლაც ავიწყდება – პატარაა.

იმ დღეს მის უსულო და სათამაშო კურდღელს ერთად ვაჭამეთ დასრესილი ბალახებისგან მომზადებული უგემრიელესი წვნიანი. მერე ბადმინტონი ვითამაშეთ. საშინლად უხაროდა, თუკი ვოლანი შემთხვევით ხეზე აგვივარდებოდა. მარაოს ფრთებს შლიდა და მანიშნებდა, მე ავფრინდები და მე ჩამოვაგდებ ვოლანსო. მერე წვივებზე ვკიდებდი ხელს, ზევით ვწევდი, ისიც გამალებით იქნევდა სუსტ ხელებს, ვითომ მივფრინავო და ტოტიდან ვოლანს გამარჯვებული სახით იღებდა. დამშვიდობებისას შარვალზე მომქაჩა, ჯერ ხელზე მაკოცა და მერე ტუჩებში (სულაც არ არის საჭირო ჩინურის ცოდნა იმისათვის, რომ პატარა პეკინელ გოგოს ესაუბრო).

* * *

იმ ღამესაც ათასი სიზმარი მესიზმრა: ხან უსულო კურდღელი ვიყავი და ვცოცხლდებოდი, ხან ფოთოლი ვიყავი და თითებით მსრესდნენ, ხან ვიღაც ჩინელის საყვარელი ვიყავი, რომელსაც ჩემი მწერალი ცოლისნაირი თმა ჰქონდა, ხან ჩემი მწერალი ცოლი იყო ვიღაც კაცის საყვარელი, რომელსაც კურდღლის ყურები და წითელი ძაფის პირი ჰქონდა. გამთენიისას კი პატარა პეკინელი გოგო მესიზმრა, რომელსაც ზუსტად ჩემი მწერალი ცოლის მსგავსი თმა ჰქონდა, უბრალოდ მხრებამდე, უბრალოდ შავი, უბრალოდ სწორი და ძალიან მიყვარდა და რატომღაც სადღაც მიფრინავდა.

* * *

“გაზაფხულის ბაღის” აივანზე დგას დიადი მაო, დურბინდს ატრიალებს ხელებში, უკმაყოფილოდ აქნევს თავს და ბრაზობს, არაფერიც არ ჩანსო. ჯერ კიდევ არ აქვს სატირლად საქმე დიად მაოს.

ჩანართი #5

My Little Beloved from Beijing- ჩემი პატარა პეკინელი საყვარელი – MYLIBEI – ასე ერქვა ჩემ პატარა პეკინელს. მე გამოვუგონე ეს სახელი, იმიტომ რომ სინამდვილეში, ძალიან შეუფერებელი (აღარც კი მახსოვს, რა), სხვათაშორის დარქმეული სახელი ერქვა.

ჩანართი #5-ის დასასრული

ხვალ სამშობლოში ვბრუნდები. MYLIBEI-ის ვეღარასდროს ვნახავ. ის დარჩება აქ, ამ დიდ პეკინში, თავის ბოზ დედასთან, სათამაშო კურდღელთან და ჩინელ მეზობლებთან ერთად. აღარავინ დაუძახებს MYLIBEI-ის და რამდენიმე დღეში აღარ ვემახსოვრები.
ჩანართი #6 ანუ რომ არ მომეკლა MYLIBEI

10 წლის შემდეგ – დგას MYLIBEI სარკის წინ, ივარცხნის შავ და ზედმეტად სწორ თმას. აცვია ჩინური აბრეშუმის წითელი ხალათი. აწ უკვე ნაბოზარი დედამისი მეორე ოთახში ზის, ბრინჯს არჩევს და თან რიგში მდგარ ტურისტებს ხელით ანიშნებს, თავი ნუ ამატკივეთ, ნუ ყაყანებთ, მშვენიერი YING-YANG (ანუ ჩემი MYLIBEI) რამდენიმე წუთში მიგიღებთო.

ჩანართი #6-ის დასასრული

სულ არ ყოფილა ძნელი პატარა პეკინელი გოგონას მოკვლა. მითუმეტეს, როცა ძალიან გიყვარს. აკრძალული ქალაქის შესასვლელში, პატარა ქვაზე ვზივარ. კალთაში ჩემი პატარა პეკინელი საყვარელი მიზის და ცალი ხელით სათამაშო კურდღელს ეფერება, ცალი ხელით ხის ჯოხზე წამოცმულ შემწვარ ბაყაყს ჭამს. ფეხები ჩემს მუხლებზე უწყვია და ისევ ის გამოყვითლებული საცვალი აცვია, რომელიც ორი დღის წინ ეცვა. რაღაცას ღიღინებს და ბაყაყის ხორცით გამოტენილი ლოყით ჩემს ტუჩებს ეხახუნება. მეც ვკოცნი, გასაპარსი წვერით ვჩხლეტ და მეღუტუნებაო, იდაყვით მიშორებს და ისე იცინის, როგორც მარტო 6 წლის პატარა პეკინელი გოგონები იცინიან. ყელში საძილე არტერია უფეთქავს და იაფფასიანი ვარდის სურნელი ასდის. რამდენიმე საათში პეკინიდან მივდივარ. ის გაიზრდება, გახდება ერთი უასაკო და თითქმის უსქესო ჩინელი, რომელსაც თვალები დაუწვრილდება, აყროლებული ბრინჯის სუნი აუვა და დღეში მინიმუმ 9 ტურისტს შესთავაზებს SEX and MASAGE-ს.

Coca-Cola-ს ბოთლის ნატეხი სრულიად საკმარისი აღმოჩნდა იმისათვის, რომ MYLIBEI-ის საძილე არტერიას ფეთქვა შეეწყვიტა. მხოლოდ ოდნავ შეიშმუშნა, დიდი თვალები მაგრად დახუჭა, დაამთქნარა. „ჩუ, ჩუუუ“-მეთქი, თმაზე გადავუსვი ხელი, მუხლებიდან ჩამოვსვი, იქვე ქვაზე მივაწვინე და “გაზაფხულის ბაღის” გზას გავუყევი – ნელა, აუღელვებლად...
საათი – ტიკ-ტაკ, ტიკ-ტაკ (ინსტრუქცია ტიკ-ტაკის წასაკითხად: წაიკითხე მაქსიმალურად ნელა).

* * *
დიადი მაო დგას აივანზე, დურბინდი ძირს აგდია და ტირის, ტირის. მე სამშობლოში ვბრუნდები. მე რომ მაოს შვიდი წლის შემდეგ შევხვდები, მაშინ შევიტყობ, რატომ ტიროდა მაო შვიდი წლის წინ.

ჩანართი #7

ტიბეტელმა ბერებმა რომ ვეღარაფერი უშველეს თავიანთ მოძმე შავ-თეთრ ბერს, რომელსაც ფეხებზე შვიდ წელიწადში ერთხელ წითელი ქარი ემართებოდა, ჭრელ პეკინში გამოაგზავნეს სამკურნალოდ. ჩინელ ექიმებს ჯერ მათთან სამკურნალოდ მისული ტიბეტელი ბერის დანახვაზე გაუფართოვდათ თვალები, მერე იმაზე, რომ ეს ადამიანი შავ-თეთრი იყო და მერე კიდევ იმაზე, რომ ამ შავ-თეთრ ადამიანს, ფეხები სულ წითლად უელავდა. ვერც ვერაფერი უშველეს.

აკრძალული ქალაქის შესასვლელში გადააწყდა შავ-თეთრი ბერი პატარა პეკინელს, სათამაშო კურდღელი ჭილობის ჩანთაში ჩაიდო, ხელში აიყვანა პატარა პეკინელი და ტიბეტის გზას კოჭლობით დაადგა.

ჩანართი #7-ის დასასრული

შვიდი წლის განმავლობაში, ყოველ ოთხშაბათს, ერთსა და იმავე სიზმარს ვნახულობდი. ჩემ პატარა პეკინელს ჩემი ცოლის, ჩემ ცოლს კი ჩემი პატარა პეკინელი საყვარლის თმა ჰქონდა. ხან ერთს ვვარცხნიდი თმას და ხან მეორეს.

* * *

მე ამ ქალაქში ჩემი პატარა პეკინელი საყვარლის საფლავის საძებნელად დავბრუნდი. დავბრუნდი შვიდი წლის შემდეგ, რომ ვუთხრა, როგორ ძალიან მიყვარდა.
„გაზაფხულის ბაღში“ ახალი, კიდევ უფრო ზრდილობიანი თანამშრომლები მიუღიათ. ტიანანმენის მოედანზე ისევ ჯგუფ-ჯგუფად დადიან ტურისტები. ჩემი ოთახის ფანჯარა ისევ გადაჰყურებს აკრძალულ ქალაქს, მეზობელ აივანზე კი ისე შესრულებია დიად მაოს 72 წელი, რომ ერთი ღერი თმაც არ ჩამოვარდნია თავიდან და დიად მაობაზე ხელი აუღია. ახლა დურბინდი მხოლოდ უკუღმა უჭირავს და ცდილობს ამ დიდ პეკინს შეძლებისდაგვარად შორიდან უყუროს.

– იციო, ამ დურბინდში უკუღმა რატომ ვიყურებიო? შვიდი წლის წინ აი, ამ დურბინდით დავინახე, როგორ მოკლა ვიღაც ტურისტმა პატარა, დიდთვალება პეკინელი გოგოო, – შემომჩივლა ჩემთვის მაინც დიადმა მაომ.
– შემთხვევით, ჩემი პატარა პეკინელი საყვარლის საფლავისთვის ხომ არ მოგიკრავს თვალი შენი დურბინდით-მეთქი.
– არაო, – ამოიკვნესა და თანაგრძნობით გადმომხედა.

* * *

ჩემი მწერალი ცოლის საჩუქრების სია ისევ სამშობლოში დამრჩა. ჩინეთის კედლის ქვის ნატეხი ჩამომიტანეო, – ეს რომ დამაბარა, ნამდვილად მახსოვს. ტურისტების ნაკადს მივყვები ჩინეთის კედლისკენ და თან თხუთმეტმილიონიან ქალაქში ვეძებ იმის საფლავს, რომელიც შვიდი წლის წინ ისე მოვკალი, გულიც კი არ ამჩქარებია.

* * *

ჩინეთის კედლის ძირში დგას თავგადახოტრილი შავ-თეთრი ბერი, ფეხები წითლად უელავს, გვერდში პატარა, დაახლოებით 6 წლის პეკინელი გოგონა უდგას. პატარა პეკინელის ფეხებთან თეთრი კურდღელი პირს აცმაცუნებს და ბალახს წიწკნის. პატარა პეკინელის დიდ თვალებში არაჩვეულებრივად ვირეკლებით მეც და ჩემი ზურგჩანთაც. იღიმის ზუსტად ისე, როგორც 6 წლის პატარა პეკინელი გოგოები იღიმიან, შარვალზე მქაჩავს, პაწია მუჭს შლის და ხელისგულში ჩინეთის კედლის ნატეხს მიდებს.

* * *

მე ამ ქალაქში იმ საფლავის საძებნელად დავბრუნდი, რომელიც არ არსებობს...

დანართი #0

და მოკლედ, მე ჩემი მწერალი ცოლის ერთ-ერთი მოთხრობის ერთ ჩვეულებრივი პერსონაჟი ვარ. მე, უბრალოდ საკუთარ თავზე ავიღე მისია მომეყოლა, როგორ ძალიან მიყვარდა ჩემი პატარა პეკინელი საყვარელი.

დანართი #0-ის დასასრული ანუ დასასრული