ჭალაში ჭანები უხსოვარ ჭის პირას
ჭოლასთან ჭილოფზე ჭამენ და მღერიან:
"ჭორფლიან ღელეში გველეშაპს ჭოლასთვის შეუბღვერია...
ჭოლა კი...მასპინძელს ჭის წყალი შეუსვამს...
ჭის წყალი ცივ ღვინოდ ქცეულა... აღარც კი ახსოვდა...
(ოდესღაც ურემით ნასეტყვი ჭანჭური მიზიდა...ჩაწურა...)
ასე რომ დამთვრალა  მათარით და რისხვის ბათმანით
შეთლილა ჭყანტობში:  ჭოლოკით მოუკლავს
თორმეტი ვეშაპი: შეშლია გველებში...
ორმოც დღეს დიოდა ზეციდან ჭვარტლი და ქელეხი...
იცოცხლე!
ჭანებმა ჭაჭით და ჭადებით იციან...
ჭაჭანი ექნება გაისად ჭურებში ხეჭეჭურს...
მჭევრობის მაჭიკი შეუჯდათ ჭინკებს და ხუჭუჭა ჭალაკის ჭერმებში მჭევრობენ...
ჭილყვავის ხეობებს ხოხბების მამალმა ხახაბომ შებედა
და ჭოლამ იფიქრა ღმერთივით:
ამ ჭალას დავარქმევ ჭოლიანს... ცოლად მეყოლება ოლია...
ხოხობიც შემიბოლია... მგელიც მეყოლება ბროლია...
კისერზე თორმეტი ვეშაპის ბრალი და
ორ-ორი ქალ-ვაჟის ბრიალი მექნება... როგორია?
ჭალაში ჭანები ჭოლასთან ჭილოფზე ჭამენ და მღერიან...

...
ტალღები მოგყვება და ზღაპარს მოყვება:
ცის მოგვი გაცრეცილ ვარსკვლავეთს შეანთებს...
გადავა მიღმადში ფორთოხლისლოყება...
და ჩამოგვირიგებს დაისის ხელადებს...
ჩვენ დავემგვანებით გადაბმულ მთვრალ ნავებს
საღამოს უეცარ შემოსვლისთანავე....
კარგია ბინდებზე ზღვის ზმორვის ყურება
ტალღა რომ გადმოვა რომ დაიყურება
მერე იმ ყურეში პატარა სულელში
დავიწყებთ სიყვარულს სველ სიალმურეში...
და სიოც ნაყურევ ცით დაღლის კამარას
შენ ისე გამყურებ იქცევი კალმარად
ან მე რა გითხარი ან გითხრა ტალღამ რა...
..................................................................
...ყველაფერს სჯობია მდინარის კალმახი...

...
სველიმწვანე ფერი იდგა ასთაღება
ყველა საიდუმლოს მქონდა გასაღები...
ღამეს ნაღებისფერ ცაზე ავეღვენთე
ბგერა დაენთება ცეცხლის საღამოში
ბგერა უცნაური: მწვანე თაღთაცემა
ასე იბადება ყველა აღტაცება...
............................................................
ალი წვიმს წვიმას წყინს სული წყლის...
ჩიორები ცრიან ციონს...

...
ჩემი ქალია ლაგამი ჩემი
და მე ლაგამის ჩუმად მკვნეტავი...


...
კვლავ მარტო ვრჩები... ვით მცველი ბაღის
და ცოლ-ქმრის შეშლილ ნაბიჯებს ვითვლი...
ტალახში შენი გამოსვლა არ ღირს...
ქუჩებს დაეტყო ვერძისთვის ფითრი...
უბრალო სადა სარკმელზე ფარდა
მაგიდას სუფრა... სუფრაზე სურა...
და იმ სურაში იების გარდა
სიმორცხვე შენს სულს რომ მოეხურა...
ვნატრობდით მხოლოდ შვილებს და ფაცხას
სამ ოთხ ხეს... უფალს... ბაღს და ლიმონებს...
მე მიხდებოდა სიცივე კაცხის
გოგო შენ თბილად რატომ მიგონებ...
რა დამრჩენია ფურცლების იქით...
ყველა ზღაპარიც იქ რჩება თურმე...
ოქროს ცხენებს რომ გაუვათ ხვითქი
და ხარებიღა გრჩება მეურმეს...
..................................................................
ან რა გინდოდა კაცურად ეტლში
ხარმა ღალატი არ იცის ბელტში...