ეძღვნებათ ცუნამგადავლილ იაპონელებს...

დავცურავ ზღვაში როგორც... როგორც ვინ, თუ რა?
როგორც თევზი?
ნწ... როგორც სული...
თუ არა, რა სული
- სულები დაფრინავენ მგონი ზე - ცაში?!
არ მცივა, მგონი არ მცივა
ჰო, ჰო, სულაც არ მცივა!
იმიტომ, რომ
ჩემთან ერთად დაცურავენ თვალდახუჭული თოჯინები,
არც იმათ სცივათ
ჩემთან ერთად დაცურავენ ჩვენი, ან იქნებ თქვენი
არა, აი მათი შარვლები,
კაბები,
საცვლები,
სამკაულები,
საკეს ფინჯნები,
ფაიფურის ლარნაკები,
შესაწვავად გამზადებული, ტყავგაცლილი მკვდარი გველები.
ჩემთან ერთად დაცურავს წერო, ქაღალდის წერო, დამბალი ფრთებით
დაცურავენ მობილურები, ასი ”მისთ ქოლით”... არა, ათასით
დაცურავენ მესიჯები - ”სადა ხარ?” ”მოკვდი?”
”თუ ცოცხალი ხარ იქნებ მომწერო?”
”მალე მოვკვდები, მიყვარხარ, გკოცნი”...
”ტოიოტამ” ჩამიქროლა ათი წუთის წინ
არა, ვხუმრობ, არ ჩამიქროლა,
როგორც გემმა ისე გასცურა,
არა, როგორც ვეშაპმა...
მისი მძღოლი საირასთან ისე საუბრობს, როგორც ნაცნობთან...
შავი, თხელი თმა დამისველა ზღვის მლაშე წყალმა
გახამებული პერანგი შემომადნა გაცრეცილ კანზე, რომელსაც სხვები ყვითლად ხედავენ...
მე არ მოვმკვდარვარ
არც დავკარგულვარ
არც შენ მომკვდარხარ
არც დაკარგულხარ
შენ ახლა ალბათ დგახარ კარში
ხელში ჭიქა ჩაი გიჭირავს
გაჰყურებ გზას და მელოდები
და მე მოვცურავ
როგორც თევზი
არა, რა თევზი
როგორც სული,
არა, არც სული
როგორც მკვდარი იაპონელი...