არ შეკრთე ჩემო კეთილო ეს მე ვარ...
თოვლის ჯიქებთან უფსკრულებში გავერთე ძლიერ...
შეგამჩნიე და შენსკენ წამოველ
რომ მეხარებინა თოვლობის ძველისძველი საოცარი, წინასწარმეტყყველება შინდაბრუნების...
რადგან სამშობლოა უფალი და ჰქვია სახლი,
რომ სამშობლოს სიყვარულშია კაცის მშვიდობა
და მშვიდობაშია მკვიდრი სახლი...
მალე ფანტელოვან სუნთქვას დაიწყებენ
შორეულ ტყეებში გადახვეწილი თოვლის ჯიქები
და უჩემობით მოიწყენენ...
რამდენი ვიარე ყინულებში:
კლდეების ბასრ, გადმოკიდულ
პირქანებზე თავბრუ მესხმოდა...
დაბლა უკიდეგანო სიშორემდე ვხედავდი:
როგორ ცვიოდა ფეხქვეშ გამოცლილი ზამთრის ლოდები...
თვალებს ვხუჭავდი... ვქანაობდი და მესმოდა ქორთა ავი ყაშყაში...
მოვდიოდი თეთრი, თეთრი თმითა და სულ თეთრეული...
თეთრი თამელების დერეფნით... ცხრათავა მთების თამამ თოვაში...
დევისპირა შეღუნულ უღელტეხილებზე მოვდიოდი...
ფრთხილად... ფეხაკრეფით... ერთისულით...
უდაბურ და მიუვალ ნაპრალებში ვტოვებდი შენს თბილ სიყვარულს
რათა გვერდი ამევლო თეთრი მდუმარების საშინელ წყევლისთვის...
რა არ გადავიტანე მაგრამ მოვედი...
გათოშილი პირიქითა ჭიუხებიდან გაყინული ხსოვნა მოგიტანე:
შენად ყოფნის... შენი შვილობის...
არ შეკრთე ჩემო კეთილო ეს მე ვარ...
თოვლის ჯიქებთან უფსკრულებში გავერთე ძლიერ...