მე შენში სხვებზე მეტი ვიცოდი მუდამ,
იმ სხვებზე მეტი,
კეთილგანწყობით კარს რომ უხსნი,
უღიმი, ჩაის სთავაზობ.

თვალებზე მაფარებ ორსიტყვიანი
ტყუილის საფარველს:
-როგორ ხარ?
-დაღლილი.

და შენმა ტკივილმა,
სიცივით რომ ფარავ,
მინდა გამოღრღნას
ჩემს სულში ფუღურო
და ავი ძაღლივით
არავის გაუყოს
ძვალივით - ტკივილი.

და ხარბი ტირილი,
ღამეებს რომ მიფრთხობს,
ჭიქის ნატეხივით
ზურგსუკან დავმალო
და მერე მესიზმროს:
რომ თითქოს მე გირჩენ
კოცნებით იარებს.

მე შენში შენზე მეტი მიყვარდა მუდამ,
იმ შენზე მეტი,
ყველაზე კარგად
შენ რომ გთამაშობს.