გაოფლიანებული ხელებით ჩაგიბღუჟავს ფერადი ყვავილების კონა და სანაპიროსკენ გარბიხარ.
მიწის სუნი აგდის და ხავსიანი მოგონებების.
რძისფერი კაბა გაცვია, რომლის ყოველ შეტოკებაზე მარადმწვანე ნაძვების სუნთქვა ძლიერდება და თანდათან ჰაერში იფანტება.

თითქოს ყინულის გამჭირვალე საფარზე ფეხშიშველა დადიხარ და ხელებში ყვავილების მაგივრად წასული ადამიანების მზერები ჩაგრჩენია. ებღაუჭები, რომ არცერთი დაკარგო, მაგრამ ყინულზე ზოგიერთი მათგანი ცვივა და მცირეოდენ ბზარს აჩენს.

ჩასისხლიანებულ ადგილებზე, რომლებიც ქუსლებზე, კოჭებზე და წვივებზე ახლა უკვე ძლივს შესამჩნევნი არიან, მწვანე ყლორტები იზრდებიან და ზევით ასვლას ლამობენ.

ბნელ ღამეში ყინული შემზარავად გამოიყურება და შენც აუტანელი შიში გიბყრობს. ვაიდა გზა სადმე გაწყდეს, შენ კი წყვდიადში ჩაიკარგო.

ცოტა ხანს ჩერდები, თვალებს ხუჭავ, მხრებს ძირს ყრი და მზერას ჩაშავებულ ცისკენ მიმართავ. წასული ადამიანების მზერები ძირს იყრება, ყინულზე დიდ ბზარეს აჩენს და სანამ უფსკრული კუპრივით შავ ხახას დააფჩენს და ცივ კბილებს გამოაჩენს, შენ რამდენიმე რაიმეს გაფიქრებას ასწრებ:

„მარადმწვანე წყალმცენარე ვარ. ჩემში თევზები დაიდებენ ბინას.“

იძირები მუქ ლურჯ ზღვაში და ხორცისფერი ხელი გამჭირვალე ხდება.