***
მწიფე ჭერმების
გატოტილი სახიდან, შუშის თვალივით,
მიყურებს პარკი.



***
მიყვარს გზა, სადაც,
ხშირად, ვწერ სიტყვებს
და მერე მათ ლექსებად ვნათლავ.
ახლაც ამ გზაზე მივდივარ ფეხით
და ვეძებ სახეს -
წერისთვის მცირე მიზეზიც მყოფნის...
.................................................
გულაღმა, ფეხებს
ასავსავებს ჩემი ოცნება.
მუხლუხოსავით, მთელი ტანით,
გასწორდეს ცდილობს...



***
მე, თითქოს, მზე მიდგას თვალებში,
ანდა ცის მზისფერი მდინარე.
ვაგროვებ სიყვარულ დრაჰკანებს,
ღიმილით ჩამოჭრილ დინარებს.
..........................................................
ვსუნთქავ გრაფიკით,
ძალიან ბევრი ნერვებია გადასახდელი.
იმდენად ბევრი, რომ შვილისთვის
იაფფასიანი ღიმილიც ვერ მიყიდია...
სული მოითქვი მარიამ,
საზრუნავზე დალაქავებული უდარდელობა
დააფინე და ჩამოჯექი.
ცოტა ხნით, სული მოითქვი მარიამ!
...........................................................
ხანდახან იცის ხოლმე მზემ
ღრუბლებიდან გამოხედვა.
გაშმაგებული ვაწყდები მაშინ ფანჯრებს
და ვცდილობ ჭურჭელი სხივებით ავავსო.
ადამიანეთში ზამთარი ჩვეულებად გვექცა.
გამუდმებით ვცივდები და ვაცემინებ - ,
ორგანიზმი ფარისეველ ბაცილებს იშორებს.
დაგროვილი სხივების თვალებში ამოსმა ვიცი,
მერე ყველაფერი ნათელი ჩანს.
ერთხელ ასე, კინაღამ, დავბრმავდი,
თვალზე ადამიანთა გულგრილობამ გამომაყარა...
....................................................
მიწის მძევლები,
უიმედოდ ცდილობენ ფესვების აწყვეტას.
ცოტა ხანი კიდევ იბრძოლებენ
და შემდეგ ბედს შეგუებულები,
განაგრძობენ რწევას ხეები...
მე კი ტაქტებად ავაყოლებ
ფოთლებს ფორიაქს
და თმის ბოლოებს შემოვაბამ
ოცნებას მზეზე...