ღამის ოთხისთვის, როცა ჩვენ სამნი,
ვრჩებით მარტონი უფლის წინაშე...
მბანგავს სურნელი ჯერ იასამნის,
მერე კი შენი და ძველ ბინაში
უმიზნოდ ვსხედვართ, ხელში ჩაითი,
ჩირით, ფინიკით, ერთხანს ნიგოზით...
ჩვენ არ გვადარდებს ჩადი, ჰაიტი
და არ ვუყურებთ კედლის "მიმოზებს",
რომელიც შარშან ჩემი ხელფასით,
მშრალი ხიდიდან სახლამდე მომყვა;
დღეს წასაკითხი არ მაქვს ერგასი
წიგნი, არამცთუ "ვეფხი და მოყმე",
მე შენ გკითხულობ, თხემით ტერფამდე
და ყოველ სტრიქონს ვიწყებ აბზაცით,
დღეს მხოლოდ შენი მქვია ეფენდი,
მსურს შენთან ძილი და სიზარმაცე
კიდევ ორი დღე ან უფრო მეტი,
ან სულაც ერთ თვეს, ჩემი რა მიდის?...
მე დღეს არ მახსოვს ჩამქრალი ეტნა
და არც ბაღები სემირამიდის!
ღამის ოთხისთვის, როცა ჩვენ სამნი,
ვრჩებით მარტონი უფლის წინაშე...
მბანგავს სურნელი ჯერ იასამნის,
მერე კი შენი ჩემს ძველ ბინაში...