უპეიზაჟო ხედები, როგორც შვილმკვდარი დედები,
მძიმე ნისლებით მოსილან.
აღარც არავის ვედრები, ისე,  უბრალოდ, ვბერდები,
თუმცა, მაინც მაქვს „ოფსილა“,
ვწერო იმედზე, ნუგეშზე, მზე ვმალო თვალის გუგებში,
დრომ კი თავისთვის დაასკვნას,
შუბლზე რა ბედი მეწერა, ვინ მიყურებდა მე ცერად,
წამსვლელი მამის მამასთან!
არც მეტი არ ვარ ვინმეზე, მაინც მიძებნის მიზეზებს
ცხოვრება დედანაფეთქი.
სადაც არა ვარ, იქ მინდა, ზოგჯერ პრობლემებს ვიქმნი და...
დარდს ვიწმენდ სველი „სალფეთქით“...
გაფრენის ნებას ვერ ვაძლევ, არა და, ვიცი, ჩემმა მზემ,
ოცნება ზეცის პირმშოა!
არც მდიდარი, არც ღარიბი, თვალიც იქით არ გამირბის,
ვინც ჩემზე მეტი იშოვა...
თავზე საცხს - ვერა, ვერ ვშვები, კიბეზეც მიტომ ვეშვები,
რომ ვერ ვაამე ბითურებს.
კი, ვიცი გამოსავალი... ცხოვრება გამოცდა არის,
ისიც ზევიდან მიყურებს!
მას ვიღებ, რისიც ღირსი ვარ...  ალბათ, მაქვს ჩემი  მისია,
ყველა რაღაცით ვფასდებით.
ხსოვნა გულზე მაქვს ბროშივით, ეგება, ტკბილი მოშივდეს,
დღეები კი მაქვს მასეთიც...
სულმოკლე, ზოგჯერ სულგრძელი, ათას ჯანდაბას ვუძელი,
ძლიერი მაინც არ მეთქმის...
ყოფა ძაღლივით მომყეფს და,  ნეტავი, თუ არ მობეზრდა,
მე კი ვპასუხობ - ჰა, მეთქი!!!
              17.12.13