ერევანი. ნინევიის და რომის ხნის ქალაქი. ადრე ერებუნი ერქვა. ახლა ერევანი. სიტყვის ფუძე ქართულად ჟღერს: ერევა - ერევანი. ლენინის მოედანი. სასტუმრო "არმენია". მუზეუმი. მუსიკალური შადრევნები. ქალაქში მზე აცხუნებს, ხალხი ირევა. სკვერები მრავლადაა. აი, პოეტის ძეგლი. უბრალო კაცი, ოდნავ გაცვეთილი ტანსაცმლით და ჯოხით ხელში. ოდნავ შესამჩნევად იღიმება. პოეტი იღიმება. ერევანი სდუმს. სეირნობს ხალხი სკვერში, მოედნებზე, ქუჩებში. მზე კი ფოთლებს შორის იჭყიტება. ვჯდები ავტობუსში და ქალაქის გარეუბნისკენ მივემგზავრები. პოეტი კი უკრავს ვიოლინოზე და ეს მუსიკა მხოლოდ მე მესმის. პოეტი უკრავს სომხურ ჰანგს, რომელშიც მრავალ ჭირგამოვლილი სომეხი ხალხის ჩუმი სიხარული და მომავლის იმედი, სევდა და ხალისი ერთადაა შერწყმული. მე მენანება სონატა, რომელიც არასოდეს დაიწერება. მე ამ ჰანგს ვერ დავიხსომებ, ვერ ჩავიწერ, მაგრამ ახლა მუსიკა ჟღერს, რომელიც ჩემამდე არავის არ მოუსმენია და შემდეგშიც ვერავინ მოისმენს.
პოეტს კი ისევ ოდნავ შესამჩნევად უკრთის ღიმილი თვალებში.