"რადგან ყველა გზა მოჭრილია, წრეზე ვტრიალებ,
                                                            უდაბნოს ქარი დამითვლის ნეკნებს,
                                                              გაყვითლებული ნიჟარების ინიციალებს
                                                              ბარბაც–ბარბაცით მოვყვები შენკენ."(ახალაია!)


ფიფქიების და კონკიების იყო საღამო,
საღამო მშვიდი..
ფიფქიების და ფერიების იყო საღამო,
გეცვა ძვირფასი შესამოსელი,
მერე დაღამდა ცის ქვეშეთში,სულშიც დაღამდა,
სადაც იტევდი ცრემლს ამოზელილს

დარდში.
                ბაგეზე ვარსკვლავები გეკრა ღიმილად,
ღიმილად გეკრა..
მაგ ნაზ ბაგეზე ვარსკვლავები გეკრა ღიმილად,
მე მზის სხივების მომქონდა შეკვრა,
მთვარე სამგელე,მთის წვერიდან ამოიმელა,
შენ მიყურებ და თან სუნთქვა გეკვრის...

ლამაზო ქალო ნაწნავები ზღვებში ჩაჰყარე,
ჭაღარა ზღვებში..
ეგ თაფლისფერი ნაწნავები ზღვებში ჩაჰყარე,
ზღვები ადუღდა,დედამიწა მათ ვეღარ იტევს,
ზღვის ტალღებიდან დელფინების მოდის მაყარი,
შენთვის ღამისფერს გამოვზრდი ტიტებს.

შენი პირმშოა ცის მნათობი და ცის შვილია,
უმამო შვილი..
ხო შენი პირმშო ცის მნათობი და ცის შვილია,
მას დედამიწა ურწევდა აკვანს,
შენი მოთმენა იმ ცრემლივით გამოილია,
ზედ რომ შეგაშრა.ცა გცემდა თაყვანს.

მაცდურო ქალო!შენს მკლავებში ზღვები წვებიან,
ოცნების ზღვები,
მაგ ნაზ  მკლავებში მომაკვდავი ზღვები წვებიან,
შენი თვალები წარღვნებსაც იტევს,
ჩემი ლექსები მარცვალ-მარცვალ გეფერებიან
და ჰქმნიან შენზე მშფოთვარე მითებს...

                                            26.12.2013წ.