მე და შენ, შენ და მე _დაიწყო სიტყვებით.

სიტყვები მძიმე და სიტყვები მსუბუქი . ზოგჯერ კი სიტყვები _ არაფრისმთქმელი.
ლოცვები, ვედრება, ზეცაში ადიან. იქ ბინას იდებენ.
უბრალო სიტყვები, ფეხებში გვედება , როგორც შემოდგომით ბალახი ხმელი.
წყევლები , კრულვები ფორთხავენ მიწაზე , ნაპრალებს ეძებენ,
სიღრმეში ჩადიან.
ქვაბში კუპრს ურევენ და შეშის მაგივრად იწვიან სიტყვები.
ურევენ...
შიგნიდან ფეთქდება სამყარო.
მიწისძვრა, მაგმა და ...
რაღა დროს? რაღა დროს?!

ვიცით რომ ყოველი, რაც მოდის ზეციდან,
მიწიდან ამოსულს ყოველთვის ამარცხებს.
ვიცით და არ ვამხელთ.

სახლში ძველებურად კაბების შრიალი.
ბალიშებს ვიხუტებ_ კვლავ შენი სურნელი.
მე და შენ. შენ და მე. დავიწყეთ სიტყვებით.
მე და შენ. შენ და მე. დუმილით ვსრულდებით.