შორს მთის ძირიდან ამოდის ბოლი,
დასისხლულ ხელებს მზე იწმენდს ცაზე.
სხივების ნაზი ბოლო ამბორი
დაამჩნდა წითლად კლდეებს ლოყაზე.
კლდეები გიშრის სხივები ლალის,
ღმერთები რეკენ ზეციურ ზარებს,
საღამოს მზერა წააგავს ქალის
უმანკო თვალებს ,უმანკო თვალებს.
გაუთბობს ბუდეს უშიშარ არწივს,
ნათება მთვარის ბნელეთს რომ ლეწავს...
ვდგავარ და გიცდი ცრემლები მაწვიმს
და ქოლგის ნაცვლად ვიფარებ ზეცას.