_შენ აშავებო!
გამეღიმა .
_ჰო, მე ვაშავებ!
მე ავურიე  ცისარტყელას შვიდივე ფერი. დავიწყე ღებვა.
მე გავუშავე იზაბელას მწვანე მტევნები.
თითქოსდა მზე ვარ.
მე გავუშავე მაგ მაყვლოვანს შეფაკლული წითლად ლოყები.
საღამოობით მე ვრებავ ზეცას .
მე შევაწმინდე სავსე მთვარეს  მოთხუპნული ,შავით, ხელები . სახეს ვხატავდი. შენს სახეს მასზე.
ჰო, მე ვაშავებ.
სახანძრო კიბე მიადგი და  მიდი, წაშალე! სხვა რა საქმე გაქვს...
გაგიგიშრისფრე ზურმუხტივით მწვანე თვალები. 
მაგ თმაშიც უნდა შეგიცურო შავი ხელები . გაგიკუპრისფრო, რომ ვერასოდეს ახლოს თეთრი ვერ მიეკაროს.
აი, გული კი... 
გულს არ ვეხები!  იყოს თეთრი და ეძიოს შავი.
ჰო, მე ვაშავებ
და დავაშავებ!
ეს იმიტომ რომ შავი არის ფერების ღმერთი . ყველა-ფერს იტევს.
მე ღმერთი არ ვარ. ბევრს ვიტევ მაინც.
მხოლოდ გარედან ვჩანვარ სასრული.
შეგნითთ ეტევით : შენ, გალაქტიკა...
ეტევა ღმერთიც.
ვერ გიპასუხე. რაღაცა ვერ ვთქვი.
ჰო, მე ვაშავებ. ვაშავებ შენთვის!