დილა მზიანია. მთვარე გამოლია. თვალი ძილის ამბორს ვეღარ შეელია. სახე, როგორც ვარდი, თმა ,როგორც მარაო, სურნელყვავილოვნად ბალიშზე გაშლილია.
    ხელებს სამაჯური,ნაზ ყელს მძივის აცმა, ფეხებს ქუსლის სიგრძე თითქოს მორევია. 
    მერე ? მერე ხმაურია. მერე გზა უვლია. მერე ვიღაცას გონი აურია.
    თვითონ? თვითონ არაფერი, მხოლოდ ღიმილია. ლამაზი, მაცდური,ქალური ღიმილია. სულში ცარიელი უკვე აღვსილია. სხვისით აღვსილია. ის სხვა კი საწყენად მიუწვდომელია. სიტყვები არ არის , მხოლოდ ფიქრებია, წერილში მთლიანად რომ ვერ ჩაეტია.
  დღე ფერებმოსილია. ღამემდე მანძილია. გულში ლოდინი დარდად ჩაღვრილია და გაილია, წამად გაილია, წუთად გაილია, ნატვრად დაილია.
  იმედი? იმედი ნიჭია, იმედი მისია, იმედი ღილია, შეკრავს და ოდესმე იქნება იდილია.