აი რანი ვართ, შევექცევით, როცა აირანს,
როცა ზერელედ წამოვწვებით სადილის მერე...
როცა იზრდება ტარიფები: შუქის, აირის,
ჩვენ <3 მოდგინედ შეგვძულდება ქალაქის მერი,
ვისი რატუშაც აითვისა სრულად შარტავამ,
ქალაქს კანონად უწესებენ მერის ხუშტურებს;
გოთუას თავში ფინიები ურცხვად შარდავენ,
გრძელი კოლონა ასიგნალებს ხიდზე ვახუშტის.
ნავახუშტარი უფრო ჰქვია მტკვრისპირა ალაგს,
გლობალ tv-დან wissol-ამდე რომ დევს მანძილი;
მერის ხუშტურებს უწესებენ კანონად ქალაქს,
რომელსაც ასე ხშირად ვარღვევთ ტელეანძიდან,
მერე ვაგრძელებთ პავლოვისკენ, წითელ ბაღამდე
და შეგვახსენებს ავსებული უმიზნოდ კუჭი:
დღეს, რომ დიუმა ამოვისვით, როგორც ქაღალდი
და შემდეგ ჯერზე გადარჩენილ დიუმას ვკუჭავთ.
აი რანი ვართ, შევექცევით, როცა ზედმეტად,
როცა იოლად გვემეტება სიტყვა-ხეშეში...
ჩვენ პრესტიჟულად მიგვაჩნია ბინა theმელთან,
ვეძახით სოფლელს, ვინც ქირაობს გლდანის მერვეში,
ვაგინებთ ლომბარდს, გაგვიყიდა რომელმაც ოქრო,
ვინც გაგვიყენა საცალფეხო გზასა თუ ირიბს...
შვილებს ძილის წინ არ ვუყვებით ძველ, უჯადოქრო
ზღაპრებს, უბრალოდ ვახეხინებთ ჯაგრისით კბილებს.
საოცრებათა ქვეყანაში ჩვენ ვართ, ალისა!
როცა ზერელად წამოვწვებით ვახშამის მერე...
როცა იზრდება ტარიფები შუქის, წყალის და
ჩვენ <3 მოდგინედ შევიძულეთ ქალაქის მერი!