წარსული მტკივა, დამიფუფქა ცრემლებმა უპე,
თითქოს დამჭრეს და თვალები ღრმა წრილობებია,
მე ავქვითინდი, მწვავე ცრემლით,რომ დაიღუპე,
ძლიერ გნატრულობ,მაგრამ არ ხარ ტკბილო ბებია.
ემოციით რომ დავტიროდი შენს დამჭკნარ ცხედარს,
თვალთა ჭრილები,ცხელი ცრემლით ჩამსივებია,
მე მაპატიე, ხის ბნელ ყუთში თუკი დაგცხება,
მეც მაშინ მოვკვდი,კუბოში რომ ჩაგსვი ბებია.
განვლილი წლები გაანელებს, ვიცი ამ ტკივილს,
გულქვა სიკვდილი შენს მოხუც თავს დახარბებია,
სხვამ ვერ შეავსო ჩვენს ოჯახში შენი ადგილი,
გამახსენდები, სახლის წინ რომ დგახარ ბებია
და მელოდები,ჯოხით ხელში მე-შენს შვილიშვილს,
ალბათ თვალები თბილ ცრემლებით დაგსველებია,
გამახსენდება, ცელქი ბავშვი ნერვს რომ აგიშლი,
და გრძელ ჭოლოკით ეზო-ეზო დამდევ ბებია.
შენ დააკლდები მოსულ სტუმარს, ყველა მეზობელს,
ვწუხ, წინაპრები მონსტრ მიწაში იძირებიან,
ხვალ ან ზეგ როცა მივაშურებ კრძალვით მე სოფელს,
შენ არ დამხვდები თეთრ ჭიჭკართან ვიცი ბებია.
სანამ მე ვსუნთქავ, ეს იცოდე შენ არ ხარ მკვდარი,
რა ვუყოთ მერე თუ სხეული შავ მიწას კვებავს,
ცაშია ღმერთთან, შენი სუფთა სულის საყდარი,
შენი აჩრდილი სიკვდილამდე ჩემს ფიქრს წაყვება.
თ.ჭახნაკია
2014წ
| კომენტარები |
ილუსტრაციები |
რეცენზიები |
|
12. შემოგევლე...
5 შემოგევლე...
5
11. კარგი ლექსია ეს....2 კარგი ლექსია ეს....2
10. მე მაპატიე ხის ბნელ ყუთში თუკი დაგცხება ,ეს ამოვარჩიე, ავტორი ეტყობა ძალიან გულჩვილი და მგრძნობიარეა , ბებია ღმერთმა აცხონოს, შვილიშვილს უკეთესი ლექსები მე მაპატიე ხის ბნელ ყუთში თუკი დაგცხება ,ეს ამოვარჩიე, ავტორი ეტყობა ძალიან გულჩვილი და მგრძნობიარეა , ბებია ღმერთმა აცხონოს, შვილიშვილს უკეთესი ლექსები
9. მომეწონა კარგია, მაგრამ გულწრფელობა მეტი მხატვრულობით შეგევსო ლექსი უფრო კარგი იქნებოდა,
ფინალი შესანიშნავია. მომეწონა კარგია, მაგრამ გულწრფელობა მეტი მხატვრულობით შეგევსო ლექსი უფრო კარგი იქნებოდა,
ფინალი შესანიშნავია.
8. მე ის სითბო და გულწრფელობა მომეწონა,ამ ლექსში რომ ამოვიკითხე...ადამიანი მანამ ცოცხლობს,მანამ იხსენებენ.გაიხარე თემო! მე ის სითბო და გულწრფელობა მომეწონა,ამ ლექსში რომ ამოვიკითხე...ადამიანი მანამ ცოცხლობს,მანამ იხსენებენ.გაიხარე თემო!
7. ღმერთმა აცხონოს!კარგი ხარ! ღმერთმა აცხონოს!კარგი ხარ!
6. თემოო<3 რა თბილიაა და რა მოსიყვარულე ეს ლექსი.მიუხედავად რომ გარდაცვლილ ბებიას ეძღვნება ასე მეგონა ცოცხალია თქო.და ასეცაა ის შენ გულში განაგრძობს სიცოცხლეს.ჩემი ბებიკო გამახსენდა და ბავშვობაა.მადლობა შენ ასეთი კარგი შვილიშვილი რომ ხარ და ეს ლექსი რომ მოგვიტანე.<3წუხილ და ტკივილნარევი თბილი ლაღი სიყვარულია აქ.5 :*:*:* თემოო<3 რა თბილიაა და რა მოსიყვარულე ეს ლექსი.მიუხედავად რომ გარდაცვლილ ბებიას ეძღვნება ასე მეგონა ცოცხალია თქო.და ასეცაა ის შენ გულში განაგრძობს სიცოცხლეს.ჩემი ბებიკო გამახსენდა და ბავშვობაა.მადლობა შენ ასეთი კარგი შვილიშვილი რომ ხარ და ეს ლექსი რომ მოგვიტანე.<3წუხილ და ტკივილნარევი თბილი ლაღი სიყვარულია აქ.5 :*:*:*
5. ჩემმა ძმა მფრინავმა შეფთიმ დამაბარა, ვეთანხმები ჯაფარა77-სო.
თ.ჭახნაკიასაც დაუწერენ შვილიშვილები ლექსებსო. მერე იმათ კიდევ მათი შვილიშვილები და მთელი დუნია ეგენი იქნებიანო.
ჩემმა ძმა მფრინავმა შეფთიმ დამაბარა, ვეთანხმები ჯაფარა77-სო.
თ.ჭახნაკიასაც დაუწერენ შვილიშვილები ლექსებსო. მერე იმათ კიდევ მათი შვილიშვილები და მთელი დუნია ეგენი იქნებიანო.
4. ადამიანს როგორი დამოკიდებულებაც გაქვს მშობელსა და ბებია ბაბუასთან, ისეთივე დამოკიდებულება ექნებათ მომავალში შენს მიმართაც. თემას მადლიერების ნიშნად++ ადამიანს როგორი დამოკიდებულებაც გაქვს მშობელსა და ბებია ბაბუასთან, ისეთივე დამოკიდებულება ექნებათ მომავალში შენს მიმართაც. თემას მადლიერების ნიშნად++
3. ერთხელ, მე და ჩემი ძმა მფრინავი შეფთი, მოვდივართ სტიქსის ნაპირებზე, განსაკუთრებული მოცისფრო-გოგირდოვანი ნარუჯი სცოდნიაო მანდ და ჯეიმს კამერონის ფილმში "ავატარი" ვიყავით მიწვეული როლებზე და გვჭირდებოდა კანის გალურჯ-ცისფერება.
ვიღაცისთვის იქნება კი იყოს "ზაგრის" მიღება სასიამოვნო საქმე, მარა,მე და შეფთი მოუსვენარი ხალხი ვართ, ვერ ვჩერდებით ერთ ადგილას და მოვიწყინეთ, რომ არ დავმალო, პრინციპში.
დავდივართ ასე,ავუყვებით ნაპირს, ჩამოვუყვებით ისევ...
წყლის დგლაფუნი შემოგვესმა. გავხედეთ. ქარონი მიდის თავისი ნავით და გადაჰყავს იქით ნაპირზე ხალხი. ვაკვირდებით. ახალი თავშესაქცევი გამოგვიჩნდა მაინც...
დატოვა ქარონმა ხალხი იქით ნაპირზე. გამობრუნდა მონეტების ჩხარუნით უკან. ნავზე ერთი ქალი მაინც უზის. მოგვიახლოვდა და ეკითხება შეფთი: ეს სათნო ქალბატონი იქით ნაპირზე რატომ არ დატოვე და უკან რატომ გამოიყოლეო.
თვითონ მას ჰკითხეო,-ქარონმა.
მიუბრუნდა პატივისცემით შეფთი ამ სათნო ქალს და ეკითხება, რა ხდებაო,თქვენს თავს.
შვილიშვილი მყავსო ერთი. რითმვას სწავლობს და ცდილობსო. ლექსი გამომატანაო აქეთ და მონეტის ნაცვლად უნდა მიმეცა ქარონისთვის, მაგრამ, არ ჰკიდებს ხელს, იქნებ, არ იყოს ორი მონეტის ფასი ეს ნაწერი, ან იქნებ, პირიქით, იყოს კიდეც და გამოვა რომ წესსა და რიგს დავარღვევ და სად გამოვყო მერე თავი ამდენ მიცვალებულშიო.
ჩამოართვა ნაწერი შეფთიმ. ჩავხედეთ და ეს ლექსი იყო.
შეფთი მეუბნება, უგრძვნია ამ სათნო ქალის შვილიშვილს, მარააა, შენი აზრით ნამეტანი სუსტი ხომ არაა ეს ნაწერი საიმისოდ რომ ლექსი ეწოდებოდეს. ან რანაირი სიტყვები შეუთანხმებია, ან ზმნებისთვის რა უქნია, ან რატომ დასცდა რამოდენიმე ისეთი ფრაზა- რაზეც ხალხს პირიქით -გაეცინოსო.
ვიდექი ჩუმად და მხრებს ვიჩეჩავდი. არ ვიცოდი რა მეთქვა. თან მეშინოდა სათნო ქალს ყური არ მოეკრა შეფთის შენიშვნებისთვის. გული რომ არ დასწყვეტოდა მაინც.
ქარონს ჩვენ მივეცით ჩუმად ორი მონეტა და დამთავრდა ასე ეს ამბავი.
დავბრუნდით გარუჯულები გადასაღებ მოედანზე და იმ დღეს ტულუპ მაკტუს სცენა გადავიღეთ სწორედ, ახლაც კარგად მახსოვს. ერთხელ, მე და ჩემი ძმა მფრინავი შეფთი, მოვდივართ სტიქსის ნაპირებზე, განსაკუთრებული მოცისფრო-გოგირდოვანი ნარუჯი სცოდნიაო მანდ და ჯეიმს კამერონის ფილმში "ავატარი" ვიყავით მიწვეული როლებზე და გვჭირდებოდა კანის გალურჯ-ცისფერება.
ვიღაცისთვის იქნება კი იყოს "ზაგრის" მიღება სასიამოვნო საქმე, მარა,მე და შეფთი მოუსვენარი ხალხი ვართ, ვერ ვჩერდებით ერთ ადგილას და მოვიწყინეთ, რომ არ დავმალო, პრინციპში.
დავდივართ ასე,ავუყვებით ნაპირს, ჩამოვუყვებით ისევ...
წყლის დგლაფუნი შემოგვესმა. გავხედეთ. ქარონი მიდის თავისი ნავით და გადაჰყავს იქით ნაპირზე ხალხი. ვაკვირდებით. ახალი თავშესაქცევი გამოგვიჩნდა მაინც...
დატოვა ქარონმა ხალხი იქით ნაპირზე. გამობრუნდა მონეტების ჩხარუნით უკან. ნავზე ერთი ქალი მაინც უზის. მოგვიახლოვდა და ეკითხება შეფთი: ეს სათნო ქალბატონი იქით ნაპირზე რატომ არ დატოვე და უკან რატომ გამოიყოლეო.
თვითონ მას ჰკითხეო,-ქარონმა.
მიუბრუნდა პატივისცემით შეფთი ამ სათნო ქალს და ეკითხება, რა ხდებაო,თქვენს თავს.
შვილიშვილი მყავსო ერთი. რითმვას სწავლობს და ცდილობსო. ლექსი გამომატანაო აქეთ და მონეტის ნაცვლად უნდა მიმეცა ქარონისთვის, მაგრამ, არ ჰკიდებს ხელს, იქნებ, არ იყოს ორი მონეტის ფასი ეს ნაწერი, ან იქნებ, პირიქით, იყოს კიდეც და გამოვა რომ წესსა და რიგს დავარღვევ და სად გამოვყო მერე თავი ამდენ მიცვალებულშიო.
ჩამოართვა ნაწერი შეფთიმ. ჩავხედეთ და ეს ლექსი იყო.
შეფთი მეუბნება, უგრძვნია ამ სათნო ქალის შვილიშვილს, მარააა, შენი აზრით ნამეტანი სუსტი ხომ არაა ეს ნაწერი საიმისოდ რომ ლექსი ეწოდებოდეს. ან რანაირი სიტყვები შეუთანხმებია, ან ზმნებისთვის რა უქნია, ან რატომ დასცდა რამოდენიმე ისეთი ფრაზა- რაზეც ხალხს პირიქით -გაეცინოსო.
ვიდექი ჩუმად და მხრებს ვიჩეჩავდი. არ ვიცოდი რა მეთქვა. თან მეშინოდა სათნო ქალს ყური არ მოეკრა შეფთის შენიშვნებისთვის. გული რომ არ დასწყვეტოდა მაინც.
ქარონს ჩვენ მივეცით ჩუმად ორი მონეტა და დამთავრდა ასე ეს ამბავი.
დავბრუნდით გარუჯულები გადასაღებ მოედანზე და იმ დღეს ტულუპ მაკტუს სცენა გადავიღეთ სწორედ, ახლაც კარგად მახსოვს.
2. ღმერთმა აცხონოს, კარგი მიძღვნაა ! ღმერთმა აცხონოს, კარგი მიძღვნაა !
1. ბებიისადმი მიძღვნილი ლექსი, შვილიშვილის
დღეგრძელობაა. გაიხარეთ. ბებიისადმი მიძღვნილი ლექსი, შვილიშვილის
დღეგრძელობაა. გაიხარეთ.
|
|
| მონაცემები არ არის |
|
|
