აეროპორტი. თვითფრინავზე მიდგმული ტრაპი.
აფრენის ზონა უკრაინა. ქალაქი ხარკოვ.
ჩემი ზურგჩანთა გულია და ცა-ხერხემალი,
რომელიც თბილისს, სულის სიმსხო ფიფქებად ათოვს.
-ძმაო, საათის რომელია?
-თერთთმეტის ხუთი!
-აი, დაიწყო შეგრძნებების რეგისტრაცია...
-თქვენი პასპორტი?
-ქართულია, უვიზო მუხტით,
რომელიც ტანზე, ექვსი თვეა, ისე მაცვია
ვერ გავიხადე და ამიტომ- მოვისვირინგე,
ჰო და ინებეთ ახდენილი ჩემი რეისი,
თქვენთვის-პასპორტი, ჩემთვის კიდევ ორ საათს-სიგრძე,
არის საბაჟო- ჰაერი და ფილტვი-კეისი.

გავდივარ კონტროლს. მარტივად ვთქვათ-ატმოსფეროსთვის.
და დედამიწა კომიკური მგონია პანჩი,
მეგობარი კი ვინც თან მახლავს, ფოტოზე ცოლ-შვილს
გრძნობით უყურებს, მე კი მასში ჩემს უფალს ვამჩნევ,
რადგან ვხვდები, რომ სიყვარული- ეს არის ბრძოლა,
გინდ ცაში იყავ, გინდ მიწაზე, თუგინდ მათ შორის,
ჰო და პირველად, მეც იმ ყოფის ფირებად ვჟონავ,
სადაც მარტო ვარ. ან სულ არ ვარ. ან მხოლოდ ორნი:
მე და უფალი.
მე და მამა(ღმერთმა აცხონოს).
მე და დედილო.
მე ვარ ძმასთან,საერთო ღვიძლით.
მე ვარ იმ ქალთან, რომელთანაც ნეკნებით ვცხოვრობ,
ან მეგობართან უნიღბოდ და სხვასთან კი ნიღბით.

აეროპორტი. თვითფრინავზე მოხსნილი ტრაპი.
აფრენის ზონა უკრაინა. მგზავრები. ღმერთი.
ჩემი ცხოვრება ემსგავსება ღრუბლების ტრამპლინს,
სადაც ასოცი წუთია და ოცნება-ერთი.
-საქართველო...