სიონის სკვერში
ხალხმრავლობა არის ნამდვილად,
ვზივარ და კაშნეს
მიფრიალებს ქარი, თავხედობს...
რა თბილისური
იერი აქვს, ალბათ, ამ დილას.
მობილურზე კი „მესიჯია“, -
ახლა დავხედე...

ნოსტალგიური სიტყვებია... ცოტა შემაკრთო.
მე, ვფიქრობ შენზე,
მათხოვარი - მხოლოდ ხურდაზე.
„ჩამასუნთქაო ეგ
ჰაერი“, - ახლა შენ ამბობ
და შენი ნატვრა
თითქოს უკვე თავსაც მაბეზრებს,

როცა არ ვიცი სად
გავექცე უმწეოს მზერას,
თან უიმედოდ ვაფათურებ
ჯიბეში ხელებს
და უშედეგო ძებნის
მერე ვპოულობ ერთ ლარს...
ვუყურებ მოხუცს
(ის, რატომღაც, ჩუმად ახველებს.)

ხო, ალბათ ასე დასრულდება
ჩვენი ცხოვრებაც:
მრავალწერტილი... შიმშილი
და საფლავზე - ტირე...
"არ გამოადგა აქეთ
ფეხი, არ მეცოდები!"
და მე ასეთი "მხოლოდსუნთქვის"
ყოფაც ვატირე!....

ლელა ლაჩაშვლი.2014.04.03.