გრანდიოზული ოთახი აღმოსავლური ნელსაცხებლების არომატით გაჟღენთილიყო. იყო მაცდუნებელი დეკოლტეები და შიშველი მუხლები, კიდევ იდუმალი კისკისი და ნისლში შერეული ღამე...
იოანას სხეულზე ვიწროდ მოტმასნილი კაბა, ენდი უორჰოლის ტრაფარეტულ ნახატებს ჰგავდა აბრეშუმზე, რომელიც იმდენად ნაზი და ჰაეროვანია, გსურს ხელით შეეხო...ქალმა, იონამ,(ასე რომ ჰგავდა ნახატს) ღრმად ამოისუნთქა და ნახატიც დავიწყებას მიეცა, მხოლოდ მის ყურთან დრო და დრო მადიანი ბგერები იღვრებოდა:
-იოანა… შენ მშვენიერი ხარ!
შემიყვარე… თუ უკვე გიყვარვარ?!
და მოგეალერსები ვნებიანად...
სულ ვნებიანად...
გრანდიოზულ ოთახში სტუმრებმა იმდენი ისაუბრეს, იმდენ თემას შეეხნენ გაშინაურდნენ, საოცრად დაახლოვდნენ. თანაც იმდენად რომ მიმართვა „თქვენ“ უხერხულობას ქმნიდა და მიმართვა „შენ“ მაინც უხერხულობას ქმნიდა. ამ დროს ვიღაცამ როიალის კლავიშებიც აამუსიკა, სიცილში კარგად რომ ვერ გაიგეს და მქუხარე ტაშით გადაფარეს. ერთით ნოლი: ტაშის სასარგებლოდ...
თუმცა არაფერი ისეთი და კვლავ:
_იოანა...შენ ჩემთვის, ჩემთვის...
ოო...როგორ მინდიხარ!
იოანას მხრებიდან აღზნებული ხელები წელზე ჩამოცურდნენ, თვალები კი შორიახლოს საუბარში გართულ, სავსე მკერდიან მარიას მიეკრნენ. იოანამ ეს ანარეკლი, ნაღვლიანი სარკიდან  გადაყლაპა და შემდეგ:
-იოანა ჩემო თვალის სინათლევ
უნდა გეალერსო...
ჩემო სუნთქვავ!
თუმცა არაფერი ისეთი. . .
სტუმრები უფრო კარგ ხასიათზე იყვნენ და უფრო მეტს საუბრობდნენ მუსიკისა და ხელოვნების ჭეშმარიტებაზე, ვიდრე რამდენიმე წუთის წინ.  ქალი, იოანა კი ნაღვლიანი, სარკის წინ, მოწყენილი იდგა, მაგრამ ვინ არ ყოფილა მოწყენილი?!
ჰო და არაფერი ისეთი...
გრანდიოზული ოთახი აღმოსავლური ნელსაცხებლების არომატით გაჟღენთილიყო. იყო მაცდუნებელი დეკოლტეები და შიშველი მუხლები, კიდევ იდუმალი კისკისი,ნისლში შერეული ღამე და...
და ქალი, იოანა...