ვერ დავემსგავსე ქონგურებზე მოხვეულ ღრუბლებს.
არადა ვცადე ლირიკული მქონოდა ტემბრი.
ღია სარკმლიდან გადავცქერი წითელ ალუბლებს
და ვფიქრობ შენთვის თქმა მინდოდა და მაინც ვერ ვთქვი,
რომ მე,
რომელიც დაგენახე მე არ ვიყავი,
რომ მაშინ მივხვდი,
რა გრძნობაა, იყო მირაჟი
და ვინაიდან
გული იყო, რაც გაგიყავი,
გრამი ტყუილი
არ ყოფილა არცერთ სიტყვაში.
მაგრამ მე მაინც დავუჯერე, იმას, რომ მმართებს
მქონდეს სამყარო მდუმარე და ხიდებით ბეწვის.
მე ვერ ავყევი შენს სილაღეს, შენს სევდას, შენს ფრთებს
და ყველა ვერ და არ აყოლა სხეულში მეწვის.