ძველო მეგობარო,მოგაკითხე,
ღამე შენთან უნდა გავათიო.
ვხედავ,სასაფლაოს მოაჯირზე
შენი ლანდებია გალაკტიონ!..

ვხედავ სილუეტებს აჩრდილების,
ვიცი,სევდა გინდა განმარიდო.
შენთან ლაპარაკში დავიღლები,
ოღონდ მესაუბრე გალაკტიონ!..

თოვლი სუდარაა საფლავვების,
თეთრმა სიშავეზე დამაბნია.
ზეცას ანათებენ ვარსკვლავები,
მიწის გლოვაა და კამათია.

ირგვლივ უსამართლო დუმილია,
ვიცი სიმარტოვე არ დამინდობს.
შეგთხოვ,"ფანჯარასთან ნუ მიმყვან,
თორემ გადავხტები,გალაკტიონ!.."

იქნებ მეც გიშველო,გალაკტიონ,
მერი ვერ ვიქნები,მაპატიე.
მაგრამ შევეცდები დაგამშვიდო,
თვალებს შეგიმშრალებ ანატირებს.

თავი მიტოვებულს შევადარე,
არ მსურს,ნოსტალგიამ დამაბნიოს.
შენც ხომ განგიცდია "მე და ღამე",
შენც ხომ გიტირია,გალაკტიონ?!..

მზესა თიბათვისას,გენიოსო,
სთხოვე,განსაცდელი ამარიდოს.
ვცდილობ,პოეზიით შევიმოსო,
ლექსის მწერალი ვარ,გალაკტიონ!..

გიკვირს,რატომ ბედავს სითამამეს,
გიკვირს,რატომ არის ამაყიო.
გული დედამიწას მივაბარე,
მეტი რა დავკარგო გალაკტიონ!..

უკვე დაგიტირე მეათასედ,
იქნებ თვალი მაინც გაახილო.
ალბათ,ამას გთხოვდა მესაფლავე,
ალბათ დაგტიროდა,გალაკტიონ!..

დღეს კი,მესაფლავეც გადაღლილა,
ღმერთმა თავის ლოცვა დააწიოს.
შენთან,მიწისიქეთ წამოვიდა,
სადმე დამიხვდიო,გალაკტიონ!..

ალბათ ჩემი სიტყვა სულერთია,
იქნებ შეწუხება მაპატიო.
ალბათ პოეტების ბუნებაა,
ძალზედ ამაყი ხარ,გალაკტიონ!..

ისევ უშედეგოდ მოგესალმე,
ღამე მარტომ უნდა გავათიო.
ვხედავ,სასაფლაოს მოაჯირზე,
შენი ლანდებია,გალაკტიონ!..