დამთავრდა გზები და იწყება წყვდიადი,
მე, განვლილ ბილიკებს ტკივილით ვიგონებ,
დროა უმოქმედოდ,დინებას მივენდო,
ფასი დაეკარგა,სევდას და სტრიქონებს,
მაგრამ ვერ ვნებდები,რითმების ბაცილა,
პოეტის სიცოცხლეს არასდროს ამთავრებს,
მე, სიკვდილს ღამეში-ცამეტჯერ ვაცილებ,
დილით უსულობას ვაბრალებ ნამთვრალევს.
ფიქრისგან დაღლილი,სივრცში მივცურავ,
სხვა ნაპირ გავყურებ-დამპალი ტივიდან,
ნატვრად მაქვს- მთებს შორის პატარა მიწური,
მინდა,რომ ლექსებით უფლამდე მივიდე...
დამთავდა გზები და დაიწყო სხვა გზები,
ცხოვრება კვლავ ახალ ხაფანგებს მიმზადებს,
დავტენე დარდისგან დაცლილი ვაზნები,
დავდივარ ცაზე და დავფრინავ მიწაზე...
მე,ვეღარ ვმთავრდები!