მზე რომ მთებს მიესალმება,
                მომრავლდებიან რითმებიც,
                მამულო მე შენს წინაშე
                მაშინ ლექსებად ვიღვრები,
                აგიკრეფ ყველა დილის ცვარს,
              მზეს შევაფიცხებ ხელებით,
              რომ უკეთესად დაგხატო,
              უფრო ლამაზი ფერებით,
              კამარას შეკრავს ოცნება
              შენი სითბოთი გამთბარი
              და სიტყვა აღარ მეყოფა
              ვალიდო ჩემი მთა–ბარი.