დროა.ფიქრებია არეული.
ყველაფრის გააზრებას ვერ ვასწრებ.
ხელივით უბრალო მთვარეული,
სისხლივით დაღვრილი ზედაშე.

ხმაური,მხოლოდ საათის ისრის.
წამები საათიდან ხტებიან.
აქა-იქ სიჩუმის ხმაური ისმის,
ირგვლივ,მხოლოდ ჩუმი ხმებია.

ოთახი წესრიგშია იმდენად არეული,
რომ ხელი ვეღარაფერს ასწორებს.
ვდგავარ,როგორც მგელი ნახირში გარეული,
და თავს ვეღარავის ვაწონებ.

სწორედ ამას ჰქვია ჩემი სუიციდი,
ეჭვი მაქვს,გუდაზე მოცლილი სტვირი ვარ.
რადგან ვიღიმი და რადგან სულ ვიცინი,
განა ეს ნიშნავს,რომ არასდროს ვტირივარ?!..