ჩვენ გვერდიგვერდ ვცხოვრობთ. ძილში ერთი გადმობრუნებაც კმარა, რომ მის ზურგს შევეხო.
  ძველებურ ფანჯრის რაფაზე უყვავილო ქოთანი გვიდგას. თუ ყვავილი მომენატრება მინდორში მივდივართ და შემდეგ განწყობას ლარნაკში ვაწყობთ.
  ყოველთვის მასზე გვიან ვიძინებ, მერე კი ვჯდები და მის სიზმრებს ვუყურებ პოპკორნის გარეშე (ღამით ჭამა მასუქებს)
  ჩვენ არ გვყავს ძაღლი, მაგრამ აუცილებლად გვეყოლება კატა, რომელიც მაშინ ისეირნებს, როცა მოუნდება და მეზობლის სახლიდან აღარ გამოვა ვირთაგვების გულისგამაწვრილებელი ხმა.
  მინდოდა ეზოში წერილების ყუთი დაგვედგა, თუმცა გადავიფიქრე. მირჩევნია ციყვებისთვის ავაშენოთ ხეზე სახლი, რომელსაც ოდესმე დავრგავთ. მე ვიცი როგორ უყვარს ციყვები..
  მე დღეები დამქონდა შენი მუსიკა და შენი ნახატები (სხვისი, ოღონდ შენი მოტანილი).
  როცა გეუბნები, რომ გაგებუტე ამბობ, რომ შენ უფრო. მერე გაშინებ, რომ მოგიკვდები. შენ ცხვირზე მკბენ, მე გეუბნები მეკოცნე ახლა და შენც მკოცნი. სულ არ გვახსენდება ძველი გაბუტვა..
  ჯერ მისი პოეზია შემიყვარდა, მერე მივხვდი, რომ ჩემი პოეზია ის არის.
  -როგორი ხმა აქვთ არა ნიჟარებს?
  -ჰო.. მაგრამ ზღვასთან უფრო კარგია.
  -ვიცი. მე ჩამოვალ, შენ აღარ იქნები.
  -მთავარია ზღვასთან იყო.
  მომეჩვენა რომ თვალებით ოკეანე დამქონდა.
 
  ჩვენ გვერდიგვერდ ვცხოვრობთ, ძილში ერთი გადმობრუნებაც კმარა, რომ მის ზურგს შევეხო.
  ის მალე ზღვაში გავა. მე ქოთნიდან გადავყრი განწყობას და ვირთაგვებთან ერთად შევაწუხებ მეზობლებს გულისგამაწვრილებელი ხმით და როცა ბოლო სართულიდან გადმოვხტები იღბლიანი კატასავით არ გამიმართლებს..