მიცნო? _  გიორგის სახეზე ალმური ყვაოდა.
აბა, რა იქნებოდა?! თავადაც მძიმეს ზურგჩანთაც მოეკიდებინა, ყოფილ მოსწავლეს ქედზე შესჯდომოდა და ზამთრისაგან დალეული ენგურის ფონის გავლას უძნელებდა. ხიდი ხომ ისევ მკვდარი იყო.
კარგი დღე არც მეორეს ადგა:
ფეხი მომტეხოდა და სამუშაოდ არ გამოვსულიყავი! რიგიანად არც შემიხედავს, თავიდანვე უნდა მივსალმებოდიო! _ წუხდა. ტვირთს მხრებში მოეხარა და მაინც იმედს ებღაუჭებოდა: იქნებ ვერც მიცნოო.
ცოცხალი ხიდი იყო _ უსაბუთო ქართველები ენგურსგაღმა ზურგით გადაჰყავდა.
გაღმა ნაპირს ვაივაგლახით მიაღწიეს. „მხედარი“ ჩამოქვეითდა, ჩანთა ძირს დადო და შიგ რაღაცას დაუწყო ძებნა.
_ ჩემი არაფერი გმართებს, _ ამოიგმინა კაცმა, _  ცხოვრებამ სახედრად მაქცია, მაგრამ ნამუსი ჯერ არ დამიკარგავს! _ სიტყვები ეკლებად იქცა.
ენგურს შერცხვა და თავქუდმოგლეჯილი გავარდა ზღვისკენ.