ახლა, როგორც არასდროს, ცა საოცრად ჩემფერობს.
დღეს უთუოდ იწვიმებს და გახდება ცა მლაშე.
როგორც შორი ოცნება, მოჩანს უშბის კენწერო,
- თითქოს თეთრი აფრებით მთებმა ცხრა ცა დალაშქრეს.

გამახვევენ ნისლებში, როგორც უცხო სამყაროს,
- თანაც ისე ახლოა ცხრა ცის ცხრავე კიდური.
და ცაც უკვე მზადაა სევდა გამოალაშქროს,
- ვშლი სულს, როგორც ბაირაღს - ასე მეამიტური...

და ამ სევდის სადინარს ვუმზერ როგორც ცის კიბეს,
ვგრძნობ, რომ ჩემს ამ წყვდიადში მაინც რაღაც მახარებს...
ბალახივით, - ჩემო სვევ - მიდი, მომთიბ-მიმთიბე!
ეგებ ვნახო იქით ის, რაც ვერ ვიგრძენ ამ მხარეს.