ნუთუ გოგონია ვერ მიცანი,
ღამის მთვარე ვიყავ მოელვარე,
ცის აივნიდან რომ გიმზერდი,
სწორედ მაშინ თავი შემაყვარე!

ვარდის ფურცლებისგან ნაქსოვ პიჟამოზე,
მახსოვს, ღილებად ვარსკვლავები დავსვი.
ასე გრძნობებით შემოსილი მყავდი,
შენ კი ვერ იგრძენი, ამ გრძნობების ფასი...

მერე, გამიფრინდი სადღაც ფრთოსანივით,
ღრუბლები ამაფარე და შენც გამეპარე.
შენს ძებნაში წლები გავლიე და
ყველა არსებული პლანეტა მოვიარე.

მე ის ბიჭი ვარ გოგონია,
გულიდან ცამდე რომ შეგიყვარე!
რამეს გაყვედრიდე ნუ გგონია,
უბრალოდ მახსოვს რომ არ შემიფარე.

სალამი ისევ და ისევ გოგონია,
ნიანგის ცრემლები ფოთლებში შეახვიე.
შენი საშველი ტირილი ნუ გგონია,
რაც შეიძლება ჩქარა დაახვიე.