ქაღალდის გემებს
ნახევრად სავსე აბაზანაში ვუშვებ.
მახსოვს სარა სულ ეუბნებოდა თავის შვილს
მამაშენი მეზღვაური იყოო.
მერე ქაღალდის გემების გაკეთება ვისწავლეთ.

წლობით ვინახავდი მამას უკუნასკნელ მაისურს,
მწამდა რომ სხეულის სუნი შერჩებოდა.
დედა სულ მასზე საუბრობდა.
მე კი ქაღალდის გემების გაკეთება მერჩივნა.

სხვის ობლობაზე ფიქრი უფრო იოლია.
ცხოვრებაა ასეთი..