მერამდენე გაზაფხული,
ძალით მოჰყავთ მიმოზებს,
სევდიანი ჩემი მანჩა,
წასულ დღეებს იგონებს.
ფრთამოტეხილ იმედებთან,
დარჩა მარტოდ ეული,
მხოლოდ სიზმრებს შეუძლია,
გადალახოს ენგური,
ცირა ვეღარ დაივიწყა,
თუმცა ყავდა მადინა,
ზღვამ წარსული გამორიყა
და ის გულში ატირდა.