ზეცას ჩამოენგრა სილურჯე და
ქვეცამ დაღამება დაიხურა,
სული უგუმბათოდ დარჩენილი
ითმენს უღმერთობის ალიყურებს,

აღარც პირჯვრისათვის თითები და
აღარც მეტანიის მუხლები გვაქვს,
ზეცამ მოიფერთხა ნათელი და
ირგვლივ უწმინდური ნისლებია,

ქვემოთ, ჩავუყვებით ტროტუარებს,
მაჯებს დაუგროვდათ ტკივილები,
ძარღვებს უსისხლობა შეუჩნდათ და
ქუჩებს აობებულს შევეხიზნეთ,

ზეცა უღელივით დაგვებჯინა,
სუნთქვა დაეხეთქა ამ ნაპირებს
და კვლავ ხორცშესხმული ღმერთი გვინდა
თუ კი გადარჩენას დავაპირებთ.