ღამე, ტაატით მიუყვება ნაწვიმარ შარას,
ბნელი ქალაქი,ციცქნა ჩიტის გულივით ფეთქავს,
მთვარე, ღრუბლებით, ვერგამხელ სიყვარულს მალავს,
დარაჯობს იმათ-ვინც მასსავით,სათქმელი ვერ თქვა,

დაღლილი ფიქრი,აედევნა ღამის ლაბირინთს,
და მატროობა ბნელი ქუჩის კუთხეში გდია,
ვეღარ ვუპოვე ფიქრების ზღვას ვერსად ნაპირი,
სწორედ ამიტომ-მარტოხელა,შეშლილი მქვია,

მეც ღამესვით სველ ქუჩაზე დავეხეტები,
ნედლი ჰაერით დავანაყრებ გაბოლილ ფილტვებს,
ეს ბნელი ღამე ,რომ გათენდეს-არ მემეტება,
მაგრამ ვაი რომ ჩემს სიგიჟეს ზეცაც ვერ იტევს,

საათის ისარი,მონოტონურს აგრძელებს რბოლას,
მივყვები ფიქრის ლაბირინთებს მოხრილი წელში,
დილით მზის სხივი აყვირდება,ვითარცა მოლა,
და ღამენათევს დამარქმევენ გიჟსა და შეშლილს.